DOM utracony

 

Gdy oczy zamknę, widzę Dom mój we śnie,

Bo w dzień na gruzy patrzę pełen żałości;

Gdy śpię, widzę okien białych szereg

I w pamięci są blaskiem straconej miłości.

Więc jakże cień bryły, co rozjaśnia cienie,

Mógłby swym cieniem w dzień jasny i biały

Zaistnieć prawdziwym, tęsknym promieniem,

Jeśli tylko w snach i mej pamięci trwały?

I jakże mi ciężko wzrok mój zaspokoić

Widzeniem smutnej ruiny na jawie,

Jeśli w noc głuchą jego cień we śnie stoi

Tak piękny oczom, że aż obcy prawie?

 

Dzień, jak noc ślepy, która mnie zaćmiła,

Noc to dzień jasny, gdy sen marzenie zsyła.