Sami się zabijemy

Siedzę w autobusie relacji Warszawa Zachodnia – Bartoszyce, przez Płońsk i Olsztyn. Przeglądam „Polskę” i szukam czegoś do rozmyślań. Mam!
Czy wiecie, że w ciągu ostatnich 35 lat człowiek wyniszczył 35 proc. roślin i zwierząt? Statystyki mówią, że co godzinę giną cztery gatunki zwierząt i roślin. Nasza kochana planeta powoli przepada w nicość! A najgorsze jest to, że nie zdajemy sobie z tego sprawy. Albo nie chcemy.

Tak moi drodzy - jesteśmy mordercami. Ciąży na nas wielka odpowiedzialność za zagładę. I nie chodzi tylko o to, że zabijamy rośliny, czy zwierzęta (np. [ostatni] czarny nosorożec zachodnioafrykański padł martwy w lipcu 2006r tylko dlatego, że jego sproszkowany róg w Chinach jest uważany za afrodyzjak). Nawet nie wiem jak ten nosorożec wygląda, ale takie są fakty. Złe fakty. Konsumujemy ¼ zasobów naturalnych więcej niż ziemia jest w stanie odtworzyć. Oznacza to, że trzy planety musiałyby tworzyć światową populację w celu tworzenia pewnego ładu.

Dane są przerażające. Jednak co z tego, skoro nic sobie z tego nie robimy. Idziemy jak muchy do miodu za nowoczesnością. Tyle się mówi o globalnym ociepleniu. O tym, że za kilkadziesiąt lat życie się skończy. I nie żadne wojny, czy chęć władzy nas zabiją. Choć to też sprzyja globalnej zagładzie. Sami się zabijemy. Własnym rozumowaniem. W samej tylko Polsce zarejestrowanych jest ponad 40mln telefonów komórkowych. A ilość komórek jaka przypada na osobę jest większa niż dla całej Unii Europejskiej. Zastanówmy się czy warto. Żyje nam się lepiej, bogacimy się, ale nie wzbogacamy naszej planety. Okradamy ją! ONZ próbuje walczyć. Za mało, jednak, wkłada w to wysiłku. A może to my nie chcemy się dostosować do wymagań i próśb. Nie wiem. Naprawdę nie wiem. Patrzę teraz w okno i widzę mijające mnie piękne mazurskie lasy. I tak się zastanawiam – czy da się je uratować?