Poglądy zamachowca - to rzecz drugorzędna

      Dlaczego tak twierdzę? - odpowiadam przykładem:  Cyba swego czasu zamordował nie przypadkowego przechodnia, lecz działacza znienawidzonej partii.  Trudno byłoby udowodnić brak konsekwencji w jego postępowaniu:  wyznawał poglądy właściwe swojej formacji politycznej, więc agresję, która mu się przelewała przez brzegi osobowości skierował przeciw osobie z drugiej strony barykady - i w dodatku nie ukrywał swojej motywacji.  Łączenie skutków jego działań z wyznawanymi przezeń poglądami było uzasadnione w stopniu najwyższym i nie pamiętam, żeby ludzie z PO jakoś szczególnie przeciw temu protestowali.

   W sytuacji, która wciąż mocno nas porusza sprawy mają się zgoła odmiennie:  minister skwapliwie, acz bez należytego uzasadnienia podał do publicznej wiadomości informację o prawicowych poglądach zbrodniarza i cel tego zabiegu był oczywisty, a polegał na zasugerowaniu, że zbrodnicze skłonności charakterystyczne są dla tej właśnie orientacji ideologicznej.  Dlaczego minister nie posunął się dalej?  Ten zabójca rozpoczął przecież swoją akcję od zamordowania członków rodziny, cóż więc szkodziło ogłosić, że zabijanie rodziców jest na prawicy normą;  jak się powiedziało A, to czemu odmawiać sobie B?  Nie takie przecież całkowicie nieprawdopodobne i pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia rzeczy bez zmrużenia oka wygłaszają rozmaici ludzie władzy, którym nie daje się w tym prześcignąć premier.  Pisałem już o tym, ale powtórzę:  czy przekonania tego osobnika były prawicowe, czy lewicowe - to bez znaczenia, bo nie da się  ich w logiczny sposób połączyć ze skutkami jego działań;  zamordować rodzinę, a potem przypadkowych ludzi mógł równie dobrze będąc prawicowcem, jak i lewakiem - a zrobił to na skutek np. choroby, wzburzenia czy naćpania, albo i awantury domowej.  W przypadku Cyby sprawa była jasna, a tu - nie. No, chyba że w jakiś cudowny sposób, w który przy możliwościach władzy skłonny jestem uwierzyć,  odnajdzie się testament, a w nim wyłożone explicite: - jestem prawicowcem i chciałem to zrobić Tuskowi, ale wyszło - jak wyszło.  Ale póki co - to o ewentualnych poglądach mordercy należałoby milczeć;  no, chyba że w tym nieopanowanym obracaniu jęzorem przez ministra, premiera i innych zawiera się cel oczywisty, dający się opisać jako podły.