Ewa Filipczuk: WIERSZE SZUKAJĄ DROGI

MARZENIE  JEST  DZIECKIEM

stoi w łodzi
chwiejnej zgubionej
wśród obłoków
 
boimy się go nocą
ale jest
gwiazdą zaranną
 
stoi na wodzie
dziecko nasze
nie płacze
 
wiodą nas
zielone latarnie
jego oczu
 
wyprowadzają z mroku
 
 
KAŻDA  CHWILA

w każdej chwili jak ta
w miejscu
cichym i pustym
jak komora serca
fascynującym
jak plama krwi
szukam śladów
 
znajduję
żabkę przeskakującą kałużę
wypaloną zapałkę
popiół
zarys wyspy
pachnącej cynamonem
wgłębienie w poduszce
 
jest wilgotne
jakby ktoś tu płakał
 
rozwiązuję zagadkę
czekam na błysk
 
o czwartej rano
kiedy pada deszcz
widzę cień
przesuwającej się wolno
wskazówki zegara
 
szukam czasu
poza każdym czasem


NIEDZIELA

prawie południe mroźne słońce
różowe obłoki i zastanawiam się
jak przeżyć ten dzień aby był
do zapamiętania
 
litery rozbiegają się jak paciorki
słowa znaczą coś innego niż powinny
znaczyć a ja nad kartką nad klawiaturą
pochylona jakbym się modliła
 
bo zaklinanie świata to modlitwa
prośba o sens i o istotę rzeczy
o jasność o to żeby zrozumieć
i nazwać
 
i żeby dzień był do zapamiętania
ta mroźna niedziela w styczniu
czarna koronka gałęzi na niebie
jakiś wiersz
 
 
                                                    29.1.2012
 
 
UŚMIECH

w moim mieście ludzie uśmiechają się rzadko
ale ja się uśmiecham przemierzam
to swoje pustkowie (samochody tłum)
wracam do domu gdzie nikogo nie ma
i uśmiecham się tylko ja wiem dlaczego
czekam co wieczór na dźwięk
dzwonka na głos na opowieść która
wypełnia treścią stracony czas która
skraca sto lat samotności która
sprawia że czuję się tak jakbyśmy byli
uśmiecham się myślę że ten uśmiech
trzeba opowiedzieć zatrzymać na wszelki wypadek
od wszelkiego złego w moim mieście
gdzie ludzie uśmiechają się rzadko


OGIEŃ

nie zrobiliśmy niczego
żeby później nie żałować
 
nie powiedziałam nic
ty też milczałeś
 
za to teraz śpiewam
ale to nie jest piosenka
tylko szelest płomienia


MNIEJSZE   DOBRO

małe dobro
przyczaiło się w kąciku oka
czeka
aż ptak sfrunie
z papierowej tapety
a w pustym miejscu po nim
pojawi się
małe zło
 
obliczanie proporcji
zła i dobra w każdym
trwa krótko
 
nie wiadomo co zwycięży
co dotąd małe
stanie się ogromne
 
tik-tak
drży jak wahadło
szala aptekarskiej wagi
 
ślad na ścianie
znak
stygmat
odciśnięta lotka
smuga popiołu
 
tik-tak
mniejsze dobro
mniejsze zło
 
a takie podobne
                                        29.6.2011


SUMEROWIE

Sumerowie, o tak, wiedzieli dobrze
jaka jest
dzika ziemia.
Badali ją, mierzyli, sprawdzali.
 
Przedziwna matematyka:
odległości w przestrzeni
rosnące lub malejące.
Wielokrotności, liczby,
które znaczą.
 
Żeglowali po morzach,
ich łodzie płynęły
jak kosze.
Tańczyli i tkali płótna.
Znali każde źdźbło.
 
Kobiety były piękne,
a więc do ich ciał
docierali bogowie.
 
Planety kołysały się
i każda miała imię,
a obok jaśniały księżyce, warkocze komet.
Niebo było otwarte i ogromne.
 
Teraz nie można już tak patrzeć w górę.
Jest tyle zakłóceń, szumów.
I nasza niewiedza.
 
Sumerowie, o tak, oni wiedzieli.
 
                                          13.10.2011
 

MAPA  JAMESA  JOYCE’A

rozmawiając z leopoldem bloomem
w dublinie w łodzi na ulicy przełajowej
gdziekolwiek
płynie strumień świadomości
widzę światła w ciemnym pokoju
rozjaśniające to co ważne najważniejsze
co umyka przemyka pod murami
kamienic pokrytych szarym pyłem
 
trzeba odtworzyć drogę którą przebyłam
mam więcej czasu niż bloom
mogę odwiedzić łąkę gdzie kiedyś
las gdzie kiedyś pokoje hotelowe i miasta inne
niż mój bolesny dublin mogę słuchać
jak śpiewają syreny mogę
wypalić skręta z molly mogę układać
mozaiki przesuwać kamyki
tasować karty taka wolność
monolog wewnętrzny urywane zdania
niedokończone słowa co jeszcze wymyślił
joyce a czego nigdy się nie dowiem
samotność bez samotności labirynty znaków
na podartej mapie
 
                                                                  30.7.2012
 

ZIMNY  POKÓJ

z kim się kładłeś
w rzadkim powietrzu
zimnego pokoju
 
dlaczego wodziłeś palcem
po mlecznym szkle
i szukałeś imienia
 
a tam tylko odbite niebo
lustrzana pełnia
 
komu mówiłeś o ucieczce
szepcząc
zostanę
teraz i zawsze
 
przed kim się zaparłeś
kogo się zaparłeś
 
kochając i nie kochając
 
z kim się kładłeś
                                                       styczeń 2013


ROZDARTA  SUKIENKA

przyciąganie
jednego tylko
którego tu  nie ma
wabienie pustki
zaklinanie niczego
płacz
rozdzieranie sukienki
przed lustrem
albo cisza
i chmury na gęstym niebie
listy za wcześnie za późno
pomyślane
mijają
i nikną jak ogniki
 
to nie rozpacz
to popiół na drodze
 
 
                                         luty 2013


TAKI  ŻAR

kiedy mówisz nienawidzę
rozumiem
kiedy mówisz kocham
rozumiem
kiedy milczysz
nie rozumiem
 
jest w tobie we mnie
taki żar
 
kiedy mówię śmierć
nie rozumiem
czym ona jest
nadchodząca na palcach
 
a tu taki żar
a tu sypie się popiół



 

„WIERSZE  SZUKAJĄ  DROGI” jest wyborem 11 wierszy dokonanym przez Poetkę specjalnie na "I Festiwal Poezji i Form Sieciujących 2013. Blogosfera Polska" – z ponad 300 opublikowanych w latach 2010-2013 na blogu ‘Cafe Chaos’:  http://chaos.salon24.pl