142. Złośliwość rzeczy martwych

921. Złośliwość rzeczy martwych

Od czego by tu zacząć. Może tak. Oskarżonego, siedzącego na wiadomej ławie, pytają, dlaczego zabił. Na co ten: wysoki sądzie, zaraz zabił. Nie zabił. Zmienił stan. Jak dajmy na to, z ciekłego w lotny. Wyjaśniam. Denat, znaczy sąsiad, był dla mnie za życia wyjątkowo złośliwy. I stąd, z tej przyczyny wynika mój czyn. Nie ma on jednak podłoża kryminalnego, a doświadczalny. I w tym i tylko w tym kontekscie należy go postrzegać. Wracając do sasiada. Przeniosłem go na tamten świat, żeby emiprycznie sprawdzić – złośliwość rzeczy martwych. Sic! Podobnie jest, PP, z odpowiedzialnością polityków. Generalnie też się rozmywa. Przynajmniej na poziomie obron i interpretacji czynów. A już całkiem podobnie, z odpowiedzialnością SLD i zaszłości. Piszę to na kanwie ostatniego doniesienia prasowego, iż sprawa tajnych szwajcarskich kont lewicy została umorzona. Podstawy prawno-etyczne, - briliante. Primo, - z braku dowodów, secundo, /tu uwaga/, z powodu, iż domniemany kasjer lewicy Peter V., - nie sypnął. No tak. Krystaliczność najwyższej klasy. Bez dodatkowych comments. No może z wyjątkiem jednego. Współczującego chichotu. Narodowi.

Jeśli natomiast ktoś z lewicy się obruszy i /kontr/ skomentuje, odpowiadam z góry: odsyłam do tytułu.

I tym oto słabo opty…

02.07.09