Moja ulubiona książka

Książkę tę nabyłem jako młody szczyl, w okolicach LO, na wyprzedaży w księgarni po ekstremalnie niskiej cenie, w zasadzie niewiadomo po co, ot tak sobie. Czytałem ją też w sposób dziwny. Była dla mnie wówczas gruba, nie chciało mi się jej czytać od początku do końca, nie sądziłem, że znajdę w niej coś ciekawego. Czytałem fragmenty, ze środka, z początku, z końca. Nigdy chyba nie przeczytałem jej deski do deski, choć były  tygodnie, gdy praktycznie nie rozstawałem się z nią. 

Urzekł mnie świat miniony. Cudowny świat przedwojennej inteligencji. Urzekły szkoły z internatem lub bez. Sylwetki nauczycieli, którzy byli osobowościami, niekoniecznie nawet mądrymi ale wyrazistymi. Ludźmi którzy mieli poglądy. Urzekł świat uczniowskich debat o polityce, o tym jak jest, i jak powinien być zbudowany świat. Świat skrzący inteligencją, rożnorodnością, różnobarwnością, Również świat uczniowskich wybryków i żartów.  Wykuwania się idei, kowania poglądów. 

Ten świat był jak różnobarwny ptak, skrzacy się barwami niczym koliber w locie. Niebanalny. Nieudawany. Dotykający sedna. 

 

Świat stworzony w tej książce  żył we mnie przez długi, długi czas. Zapewne, wtopił się we mnie.  

 

Czy świat opisywany przez Dębnickiego był autentyczny? Pewnie sporo w nim mitologii. Miłe lata dzieciństwa stają się bardziej miłe wraz z upływem czasu. Warto jednak czasami spojrzeć na książkę, jak na dzieło sztuki, którego pierwszym celem jest zachwycać, kolejnym informować. By stworzyć dzieło sztuki trzeba jednak być artystą. Autor tej książki, niewątpliwie, moim zdaniem, był artystą. 

 

Ponoć komuniści, a Dębnicki chyba komunistą był, nie potrafią być artystami z wysokiej półki. Moim zdaniem K. Dębnicki to artysta. Przynajmniej tego typu artysta, który potrafił szczylowi w okolicach LO przesłonić świat.