Donald Corleone

Jest scena w Ojcu Chrzestnym gdy Michael Corleone załatwia sprawy rodzinne.
W dniu, w którym chrzci dziecko jednocześnie zleca serię zabójstw osób, które przeszkadzają interesom jego "rodziny". Giną wówczas m.in. żydowski milioner, właściciel kasyna, b. współpracownik, w końcu brat.
Nie wiem, czy piarowcy Dona Kłamczucha inspirowali się przypadkami Dona Corleone, jednak podobieństwa nasuwają się same. Oto jednego dnia, w tym samym czasie rozgrywają się trzy najbardziej kompromitujące dla Dona Kłamczucha sprawy: debata w sejmie o podniesieniu podatków, informacja prokuratora Seremeta o zaniedbaniach w śledztwie smoleńskim, próba ukręcenia łba komisji hazardowej dodatkowo zaś rozpalająca emocje próba usunięcia krzyża sprzed pałacu prezydenckiego (przy okazji co zupełnie umknęło z medialnego przekazu? oczywiście kwestia smoleńska).
Następnego dnia znów: kręcenie łba hazardowej + wybory władz klubu PO ("zatopienie" Sławka Nowaka i Palikota). Jutro zaprzysiężenie prezydenta + dorżnięcie hazardowej. Czy jeszcze jakieś ważne decyzje przemknęły w medialnym wrzasku? Doprawdy nie wiem.

Czy są jakieś inne podobieństwa między Don Michaelem z USA a naszym swojskim Don Kłamczuchem?
Oczywiście.
Po pierwsze sama postać. Michael Corleone był bohaterem wojennym, człowiekiem który przez długi czas pozostawał w drugim szeregu, by w chwili krytycznej przeprowadzić egzekucję bossów podziemnego świata i stać się największym z nich. Podobnie Donald Kłamczuch, najpierw dzielny bojowiec Solidarności, potem przez dłuższy czas druga linia UW, ostatecznie, poprzez podział partii, doprowadził do politycznej egzekucji swoich dawnych bossów (Geremka, Balcerowicza, Mazowieckiego),  wpuścił Kaczyńskich w koalicję z Lepperem, by w końcu zostać jedynym, najważniejszym bossem.

2. Metody działania. Załatwianie przykrych spraw "rodzinnych" jednego dnia to jedno. Drugie to sposób ataku. Donald atakuje podobnie jak Michael. Uśmiecha się, klepie po plecach, przysięga przyjaźń, by w korzystnej dla siebie chwili wbić nóż w plecy albo wysłać Lukę Braziego. Przekonali się o tym m.in. Paweł Piskorski, Zyta Gilowska, Jan Rokita, teraz Sławek Nowak czy Grzegorz Schetyna, a mowa jedynie o najbliższych współpracownikach Dona Kłamczucha, nie o jego wspólnikach czy konkurentach.

3. Nowa jakość. Objęcie przez Michaela funkcji Capo łączyło się ze zmianą jakościową. Przede wszystkim wizerunkową. Za czasów don Vitta było w miarę uczciwie. Były morderstwa i wymuszenia ale też wiadomo było kto mafioso, a kto nie. Don Michael nadał "rodzinie" nowy sznyt. Mafia stała się nowoczesna, medialna, rzec można zmodernizowana.
Jednocześnie towarzyszyło temu pogłębienie brutalizmu rozstrzygania sporów.
Podobne zmiany zaszły w PO, po ostatecznym ujarzmieniu jej przez Don Kłamczucha. Żadna partia nie miała wcześniej tak wspaniałego wizerunku, ani też żadna nie rozstrzygała brutalniej politycznych sporów (dowodem choćby przekręty w komisji hazardowej, aż do jej niechlubnego końca, odebranie opozycji szefostwa komisji służb specjalnych, palikotyzm).

4. Kłamstwa. Są w Ojcu Chrzestnym piękne sceny, gdy Michael przyrzeka swojej siostrze, że nie zabije ich brata, a żonie daje najświętsze słowo honoru, że już koniec z morderstwami. Wkrótce później ludzie Michaela zabijają jego brata Freda. Jakże przypomina to obietnice naszego, swojskiego, ryżego Dona o obniżeniu podatków, osobistej odpowiedzialności min. Grada za sprzedaż polskich stoczni, wreszcie znakomitej współpracy z Rosją w kwestii śledztwa smoleńskiego.

5. Samotność. Michael Corleone wprawdzie zwyciężył, ale został sam, bez przyjaciół, rodziny. Nasz Don Kłamczuch wprawdzie rodzinę jeszcze ma, ale jego kolejni najbliżsi współpracownicy jedni po drugich odchodzą z czasem w polityczny niebyt.

Jakie są różnice miedzy Don Michaelem, a naszym premierem, Don Kłamczuchem? Kolor włosów? Gra w piłkę nożną? Nie wiemy też, jak to jest do końca z "twardością" i siłą charakteru naszego umiłowanego przywódcy Don Liar-Tuska.