No to trzeba to jakoś uczcić, na miarę wydarzenia i jego konsekwencji. Najlepiej jakimś czynem. Toteż w ramach rewolucyjnego czynu zabrałem się za porządkowanie archiwum, a w tym moich notek. Weryfikowałem m.in. zawarte w nich linki odsyłające, które niestety nie zawsze działały. Zmartwił mnie bardzo nieczynny link do artykułu Michała Mońko pt. "Zapomniany proces księży", który zamieściłem we wrześniowej notce "Stadna nagonka - analogie i reminiscencje". Zacząłem szukać ponownie.
W ten sposób grzebiąc z kolei w archiwach Polskiego Radia trafiłem na długi tekst Michała Mońko z 2009 roku, którego fragment chciałbym Państwu i państwu przybliżyć, zachęcając tym samym do przeczytania całości. A wszystko to oczywiście w ramach czynu rewolucyjnego, który poświęceń wymaga, niestety.
PIĘKNI I TAJNI
Pięknie żyli przeciw reżimowi - pięknie i tajnie. Między zabieganymi, pochłoniętymi codziennością ludźmi, wyróżniali się niezłomną postawą opozycjonistów. To było ich powołanie, służba... i chleb. Niekiedy chleb gorzki, splamiony krwią, ale zawsze pewny. Rzucony przez władzę, jak kość rzucona psu pod pański stół. Byli „tajnymi współpracownikami rozpracowującymi”, czyli psami partii. Pracowali jako konfidenci MfS, czyli Ministerium fur Staatssicherheit dawnej NRD.
Psy stanowili przednią linię służby bezpieczeństwa. Działali w tzw. środowisku wroga. Na zapleczu wroga. W domu, w sypialni i w kuchni wroga realnego socjalizmu. Rozpracowywali środowiska, w których żyli, donosili na tych, których rzekomo kochali. Wrogiem partii mógł być mąż, przyjaciel, sąsiad... każdy, kogo wskazała partia. To ona, partia komunistyczna, mówiła, kto jest, a kto nie jest wrogiem, kto jest swój, a kto należy do opozycji.
Opozycja ?- śmiał się w 1990 roku, po upadku NRD, szef Stasi, Erich Mielke. - To ja decydowałem, kto jest, a kto nie jest opozycją. Salony, kawiarnie podziwiały prześladowanych, którzy cierpieli za miliony, nierzadko musieli pędzić życie tułaczy, chroniąc swą prywatność w ustronnych daczach pod Berlinem albo w Kloster na wyspie Hiddensee. W tym czasie rzeczywisty przeciwnik komuny był wyrzucany z pracy, pozbawiany mieszkania, skazywany na wieloletnie więzienie.
(...)
W Stasi działała specjalna Operativgruppe Warschau, kierowana do 1984 roku przez Karla Heinza Herbricha. Najistotniejsze akta grupy "Warschau", dotyczące agentury w "Solidarności" i w polskiej opozycji, były niszczone bądź wywożone przez Rosjan już po roku 1986, kiedy było wiadomo, kto będzie kim w Polsce po tzw. „okrągłym stole” z kantami. (...)
W latach osiemdziesiątych w grupie warszawskiej działał Ernst Volkmar IM Christian, funkcjonariusz MfS od 1962 roku. Volkmar razem z żoną Juttą bywał już w 1980 roku i później w Gdańsku, Warszawie i Poznaniu. Jego ostatni raport pochodzi z 14 listopada 1989 roku, kiedy w Warszawie rezydował od trzech miesięcy rząd nowej Polski ! W tym czasie oficerowie prowadzący Volkmara zostali nagrodzeni, awansowani i zapewnieni, że współpraca oficerów MfS i MSW będzie „nadal trwała i zacieśniała się”.
współpraca MfS i MSW będzie "nadal trwała i zacieśniała się"
będzie „nadal trwała i zacieśniała się”
Jakieś wnioski ? - że tak spytam nieśmiało
źródło:
Michał Mońko - PIĘKNI I TAJNI - Polskie Radio - 4 marca 2009
http://www2.polskieradio.pl/wiadomosci/artykuly/artykul90154.html
Komentarze
Pokaż komentarze (2)