Pogranicza koszmar pracy. Czy stać nas na zatrudnienie w regionie?

"Bieda nie hańbi, ale brak pracy na pewno."

 Tak głosi ludowa mądrość, której echa zdają się szczególnie głośno wybrzmiewać na polskiej prowincji. W krainie tysiąca jezior i pól, gdzie natura hojnie obdarzyła krajobraz, codzienne wybory stają się często surowym rachunkiem ekonomicznym, a szukanie zatrudnienia przypomina wędrówkę po labiryncie, w którym każdy zakręt kryje nie tylko szansę, ale i koszty, czasem dosłownie – materialne.

 Warmińsko-mazurskie. Kraina, która w folderach turystycznych urzeka pięknem. Sielankowy obrazek z dala od miejskiego zgiełku. Jednak codzienne życie mieszkańców, zwłaszcza tych z mniejszych miejscowości jak Górowo Iławeckie, pisze zupełnie inną historię. Historię, w której głównym bohaterem jest często nie tyle brak pracy, co brak opłacalnej pracy.

Patrząc na te dane, nasuwa się smutna refleksja. Nie brakuje ofert pracy, ale brakuje infrastruktury, która uczyniłaby te oferty atrakcyjnymi. Problem tkwi w głębszym systemowym wykluczeniu. Minimalna krajowa w Bartoszycach i w Warszawie to teoretycznie ta sama kwota, ale jej realna wartość, po odliczeniu kosztów transportu, jest diametralnie różna. Bez strategicznych inwestycji w transport publiczny, prowincja będzie nadal drenowana z najcenniejszego kapitału – ludzkich rąk i umysłów. Nikt nie jest prorokiem we własnym kraju, a ten, kto nie widzi konieczności zmian w tej kwestii, zasługuje na miano architekta biedy.

_{Oprac. redaktor Gniadek}

_{Fot. ilust. PUP}