A my dalej za murzynami…

 

Lewica się chwieje. W Europie, naturalnie. W Szwecji doznaje właśnie druzgocącej klęski, na Węgrzech już zaznała, a PR-owsko-ideologiczny reżim Zapatero w świetle sondaży też nie prezentuje się najlepiej. Nawet w Grecji fala protestów, która jeszcze nie tak dawno zajmowała media, była w gruncie rzeczy wyrazem wściekłości wobec lewicowych rządów, które zepchnęły państwo w otchłań kryzysu. U nas najradykalniejszy lewicowy nurt, a więc antykościelny i możliwie najbardziej postępowy wkracza, jak się zdaje, w swój „Złoty wiek”. Tak przynajmniej przewidują to wszyscy politolodzy, dziennikarze i wszystkie „mądre głowy” (i niemądre też) znane nam z ekranów telewizorów. I to niezależnie od prezentowanych przez siebie poglądów. Co prawda przewidywanie przyszłości zazwyczaj wiąże się z dużym ryzykiem błędu, jednak wszystko wskazuje, że tym razem diagnozy są słuszne. Polacy są zmęczeni dualistycznym, partyjnym podziałem sceny politycznej. Mają dość wybierania mniejszego zła i straszenia przebrzydłym Kaczyńskim. Chcą alternatywy. Mają też, jak wskazuje Gazeta Wyborcza, dość Kościoła za sprawą uwikłania duchownych w politykę, a nawet tego uwikłania… Braku (bierność hierarchii kościelnej w czasie „awantury o krzyż”). Gazeta Wszechwiedząca tu się jednak myli. Igor Janke słusznie powołuje się na sondaże świadczące o odpływie wiernych z kościołów. Konsumpcjonizm, niski poziom nauczania religii, niechęć wielu duchownych do pobudzania aktywności religijnej wiernych i zwykłe lenistwo („Nie idę do kościoła bo mi się nie chce. Bo tam jest nudno.”) robią swoje. Tym samym tracić zaczynają wartości i tradycja, a wraz z nimi ta część sceny politycznej, która się do nich w naturalny sposób odwołuje – prawica.

 

Sama prawica jest od dawna w kryzysie. Właściwie nie istnieje, bo wszyscy politycy i cały elektorat został pożarty przez PiS. Nie ma mowy o odmiennych koncepcjach, poglądach, czy choćby deklaracjach organizacji prawicowych. Tylko ta partia reprezentuje prawicę w mediach, a więc to trochę tak, jakby prawicą była. Nawet Marek Jurek, które w mediach pojawia się nader często jest ukazywany przede wszystkim jako ciekawostka, ten, który przeciwstawił się Prezesowi i odszedł z PiS. (W podobny sposób traktowani są też ci politycy PiS-u, którzy popadli w niełaskę straszliwego Kaczora.) Żadne alternatywne inicjatywy nie mogą się przebić. Albo nie mają takiej ambicji. Są za słabe, nieskonsolidowane, nie mają zaplecza politycznego i medialnego. Przecież znaczna większość polskich elit jest albo lewicowa, albo liberalna, co sprawia, że „prawa strona” nie ma szans zaistnieć w mediach. Z powodzeniem może za to Owsiak hołubiący elity i nie ukrywający swojej „postępowości”. Nie wspominając już o pewnej słabości intelektualnej polskiej prawicy, bo od dawna ma ona trudność z dotarciem do młodzieży. A ta wydaje się chętniej głosować na Napieralskiego. Fajnego faceta strzelającego na prawo i lewo pustymi, populistycznymi sloganami.

 

Na płaszczyźnie politycznej widać w Europie Zachodniej pierwsze symptomy powrotu prawicy. Naturalnie, nie świadczy to na pewno o jej sile w przyszłości, ale ta tendencja bez wątpienia staje się coraz wyraźniejsza. Także kryzys Kościoła może wydawać się niekiedy mniej dramatyczny. Społeczeństwa zachodnie zaczynają się czuć trochę zmęczone brakiem wartości i rozszalałym konsumpcjonizmem. To z pozoru o niczym jeszcze nie świadczy, może jednak przerodzić się w szersze zjawisko.

 

U nas, jak zwykle, wszystko na odwrót.