Jednej śmierci ; gloryfikacja, epatacja i epitafium

Każda śmierć, a szczególnie tragiczna, jest najpierw  tragedią  a potem  tajemnicą. Czasami bywa odwrotnie.

Nie/stety tylko w odniesieniu do celebrytów.

 W stosunku do zwykłych ludzi zawsze pierwsza jest tragedia. Odchodzi człowiek pozostają pytania. Czasami długo, najczęściej na zawsze, bez odpowiedzi. O zwykłym człowieku mówi się we własnym środowisku /praca/ zazwyczaj bardzo krótko. Sąsiedzi rozprawiają o bezsensowności dni kilka, ale nie dłużej jak do pogrzebu. Rodzina z problemem pozostaje sama. Na zawsze. Do zapomnienia ?

Celebryci, nawet powoli odchodzący w zapomnienie, mają inaczej. Domniemanie zaszczucia, zdrady, obawy o los swój  i swojej rodziny to tematy przewodnie wszelkich analiz ostatniej głośnej  śmierci samobójczej a wręcz zamachu, morderstwa. Jeszcze przed zakończeniem śledztwa, które, zresztą,  i tak nic nowego nie wniesie do sprawy, nie wyjaśni niczego innego po za potwierdzeniem tego co już wiemy.

Po stwierdzeniu samobójstwa istnieją określone procedury i obowiązek ich spełnienia. Główną rolę odgrywa prokuratura. W Polsce od jakiegoś czasu „niezależna”.

I tyle. Tylko i aż !

Wszystkim przekonanym o morderstwie polecam, bo na streszczenia dużo miejsca trzeba tylko te dwa linki, na spokojnie, Oczywiście niczego nie wyjaśnią, ale spójrzmy na to inaczej;

 

http://www.psycholog.alleluja.pl/tekst.php?numer=12607

 

http://www.bryk.pl/teksty/studia/pozostałe/psychologia/18551-samobójstwo_analiza_psychologiczna_zjawiska_społecznego.html

 

Nie ma mocnych. To nie Pawlak i Kargul. Ludzi mocnych w swoich dramatach nie ma. Są tylko ci którzy dają radę albo potrafią przetrwać i tacy którzy rozstają się z  nimi ostatecznie, zostawiając je swoim najbliższym. To jak mieszanie herbaty bez cukru.

Czy ktoś z Was miał chwile zawahania, zwątpienia, myśli …  ? Ten może zrozumie.

 Reszta to jazgot na potrzeby chwili.

A pytania bez odpowiedzi pozostaną  jak po śmierci Pańki, Papały, Sekuły , …….. Geremka nawet, chociaż …?, no i Smoleńska.

We współczesnych doktrynach prawnych dominuje przekonanie o wyższości nieuchronności kary nad jej surowością.

To postawa wywodząca się chyba nie tylko z naszej wiary i dziesięciu przykazań.

Jeśli zawiodą wszyscy pozostaje wołanie do Boga. A on i bez wołania powoła nas, w swoim czasie, przed sprawiedliwy Sąd Ostateczny. Wszak  " z tego świata " odchodzimy z nadzieją zmartwychwstania a to oznacza wyjaśnienie wszelkich uczynków, wszelkich prawd. I tych dobrych i tych złych. A, że przed Boskim Sądem stajemy wcześniej niż na Sądzie Ostatecznym to i tajemnice poznajemy wcześniej. 

Nie wszyscy.

Ale niektórzy bardzo wcześnie.