2 ¹ Gdy po kilku dniach przybył ponownie do Kafar Naum, rozeszła się wieść, że przebywa w domu.

²I zgromadziło się wielu, tak, iż zabrakło miejsca nawet przed drzwiami. A On do nich przemówił.

³I przychodzą do Niego ludzie przyprowadzając do Niego człowieka sparaliżowanego, niesionego przez czterech ludzi. ⁴ Z powodu tłumu nie mogli się przedostać do Niego. Odkryli, więc dach nad miejscem w którym się znajdował, a po otwarciu spuścili nosze, na których leżał sparaliżowany.

 

Elementy historycznie wiarygodne:

 

        Jezus przebywa znów w Kafar Naum. Szybko musiała się o tym rozejść wieść. Był w „domu". Jest to w pewnym sensie także termin teologiczny, znaczący tyle, że Jezus chce być na osobności. (por. 3, 20 -Potem przyszedł do domu, a tłum znów się zbierał, tak, że nawet posilić się nie mogli.; 7, 17 -Gdy się oddalił od tłumu i wszedł do domu, uczniowie pytali Go o to przysłowie,

7, 24 -Wybrał się stamtąd i udał się w okolice Tyru i Sydonu. Wstąpił do pewnego domu i chciał, żeby nikt o tym nie wiedział, lecz nie mógł pozostać w ukryciu.; 9, 28 -Gdy przyszedł do domu, uczniowie Go pytali na osobności: «Dlaczego my nie mogliśmy go wyrzucić?», 9, 33 -Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był w domu, zapytał ich: «O czym to rozprawialiście w drodze?; 10, 10 -W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to.)

Jednakże dom się zapełnił. Nawet plac przed domem nie potrafił pomieścić zebranych. Do tak licznego tłumu Jezus przemawia (por. 4, 33 -W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli [ją] rozumieć;). Wszystko, co się w tej perykopie mieści, wiąże się ze słowem Jezusa. Ono uzdrowi paralityka, odpuści grzechy i będzie uderzało w przewrotne umysły faryzeuszów.

        Skorzystano z okazji i przyprowadzono do Niego chorego. Tak działo się często. Niestety - z powodu tłumu - dobroczyńcy czy krewni paralityka nie mogą się przedostać do Jezusa. Są jednak bardzo pomysłowi. Odkrywają dach właśnie w tym miejscu, w którym był Jezus, i opuszczają chorego na łożu wprost przed Niego. Odkrycie dachu mogło się odbyć w bardzo krótkim czasie. Na pokładzie z kilku podłużnych i czasem poprzecznych drążków znajduje się siatka sporządzona z suchych gałęzi. Ona podtrzymuje cienką warstwę gliny. Kładzie się ją zwilżoną, ale szybko wysycha. Ta prosta konstrukcja dachu ma ten mankament, że sufit się szybko niszczy, zwłaszcza na skutek deszczów. Przed porą deszczową a nawet po niej naprawa dachu jest niezbędna. Przeciętny dom posiadał tylko jeden większy pokój. Zazwyczaj budowano mocniejsze tarasy. W lecie można było się na nich ochłodzić zwłaszcza wieczorami. Dlatego też często na taras prowadziły schody. Sama scena, więc opuszczenia chorego do pokoju, w którym przebywał Jezus, nie powinna współczesnego człowieka dziwić. Inna rzecz, że akcja odkrycia dachu mogła, zwłaszcza wśród słuchaczy i gospodarzy domu, wywołać oburzenie. Ale tekst pomija te sprawy.

 

5 Jezus zaś; widząc ich wiarę rzekł do sparaliżowanego: Dziecko, odpuszczają ci się grzechy twoje.

6 Było tam także kilku uczonych w Piśmie í rozważali w swoim sercu:

7 Jakże tak może mówić? Bluźni. Któ2 bowiem może odpuszczać grzechy oprócz samego Boga.

8 Jezus zaraz poznał, w swoim duchu, jakie oni mieli myśli, i powiedział do nich: Dlaczego tak myślicie w waszym sercu?

 

        4-ro ludzi przyprowadziło chorego, Jezus pochwala ich wiarę. Chory, którego postawiono przed Jezusem, potrzebuje uzdrowienia fizycznego. Ale Jezus korzysta z tej sposobności by ujawnić swoją Boską władzę odpuszczania grzechów. Z faktu odpuszczenia grzechów nie wynika, że chory był grzesznikiem w naszym ujęciu. Świat żydowski widział chorobę- zwłaszcza poważniejszą – w kontekście grzechu. Ale samo stwierdzenie odpuszczenia grzechów nie mogło, jako rzecz niematerialna, przemówić do obecnych z paralitykiem włącznie, (który też żył w przeświadczeniu, że zgrzeszył, albo on sam, albo jego rodzice) - Dlatego Jezus także uzdrawia paralityka. Każdy może empirycznie przekonać się o uzdrowieniu. Jest jasne, że w przekonaniu ludzi trudniej było uzdrowić chorego, dlatego na tle cudu uzdrowienia Jezusowe słowo o odpuszczeniu grzechów nabiera wiarygodnych cech. Jest to bardzo przemyślane działanie przez Jezusa, ponieważ wie On, że w Starym Testamencie tylko Bóg miał władzę odpuszczania grzechów, zatem obecni widzą, że tę władzę otrzymał od Boga. Nie dało się silniej podkreślić posłannictwa Bożego.

 

9 Co łatwiej jest powiedzieć. sparaliżowanemu: Odpuszczają ci się grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, bierz nosze twoje i chodź? 10 Żebyście jednak wiedzieli, iż Syn Człowieczy posiada władzę odpuszczenia grzechów na ziemi – 11 Rzecze do sparaliżowanego: Powiadam tobie, wstań, bierz twoje nosze i idź do domu swojego!

12 Ten też wstał, wziął natychmiast swoje nosze i na oczach wszystkich poszedł, tak że wszyscy się zdumieli, wielbili Boga i mówili: Czegoś takiego jeszcze nigdy nie widzieliśmy.

 

        Ale to nie lud potwierdza tę starotestamentową prawdę o Bożym odpuszczeniu grzechów (w. 12), Lecz faryzeusze. Dla nich jednak słowa uwolnienia z grzechów przez Jezusa, stały się okazją do wątpliwości. Gdyby nie uzdrowienie, które stało się przyczyną wiary w Jezusa, a także podstawą wiary w Jego Bożą moc odpuszczenia grzechów, wątpliwości faryzeuszów byłyby na miejscu. Przecież oni roztrząsali tą sprawę w oparciu o dogmaty ST. Pozostali jednak ślepi na empiryczne wydarzenia, mimo że w myśl tekstu Jezus w szczególny sposób uczynił je dla nich. Uzdrowienie chorego nie wywarło więc na nich większego wrażenia. Dla tych, do których nie było specjalnie skierowane, stało się jednak podstawą wiary w Boże posłannictwo Jezusa.

        Słowa Jezusa: „co jest rzeczą łatwiejszą", odnoszą się do faryzeuszów i nawołują do refleksji. Uzdrowienie było tylko znakiem zbawienia, które zainicjował Jezus. Przy okazji Jezus skorygował pojęcie związku przyczynowego między choroba a grzechem. Nie każdy, który uzyskał odpuszczenia grzechów, został także przez Jezusa uzdrowiony. A nie każdy uleczony przez Jezusa z fizycznych niedomagań, doznał łaski odpuszczenia grzechów. J 9, 3 -Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale [stało się tak], aby się na nim objawiły sprawy Boże, raz na zawsze zerwał z absolutnym związkiem choroby z grzechem.

 

LITERATURA

1.     PISMO ŚWIĘTE STAREGO I NOWEGO TESTEMNTU, PALLOTINUM, POZNAŃ 2000

2.     01 PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU W 12 TOMACH - TOM I-II - NOWY TESTAMENT NA TLE EPOKI CZ.3 - GEOGRAFIA (1965) (KUL)

3.     01 PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU W 12 TOMACH - TOM I-II - NOWY TESTAMENT NA TLE EPOKI CZ.2 - GEOGRAFIA (1965) (KUL)

4.     01 PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU W 12 TOMACH - TOM I-II - NOWY TESTAMENT NA TLE EPOKI CZ.1 - GEOGRAFIA (1965) (KUL)

5.     02 PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU W 12 TOMACH - TOM III CZ.1 - EWANGELIA WEDŁUG ŚW. MATEUSZA (1979) (KUL)

6.     03 PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU W 12 TOMACH - TOM III CZ.2 - EWANGELIA WEDŁUG ŚW. MARKA (1977) (KUL)

7.     04 PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU W 12 TOMACH - TOM III CZ.3 - EWANGELIA WEDŁUG ŚW. ŁUKASZA (1974) (KUL)

8.     05 PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU W 12 TOMACH - TOM IV - EWANGELIA WEDŁUG ŚW. JANA (1979) (KUL)