59 obserwujących
641 notek
811k odsłon
571 odsłon

Niesamowite jak historyczny jest epizod o Kainie i Ablu!!!

Wykop Skomentuj2

1 Mężczyzna zbliżył się do swej żony Ewy. A ona poczęła i urodziła Kaina, i rzekła: "Otrzymałam mężczyznę od Pana". 2 A potem urodziła jeszcze Abla, jego brata. (Rdz 4, 1-2)
 

Ze względu jednak na ścisłe powiązanie relacji biblijnej o Kainie i Ablu z poprzednią relacją o Adamie, pierwszym człowieku na ziemi, należy przyjąć za bardzo prawdopodobne, że autor biblijny pisząc ha'adam, rozumiał przez to słowo pierwszego człowieka na ziemi, to jest Adama. Tak też rozumieli to słowo tłumacze LXX i św. Hieronim. Na to też wskazuje i imię żony „człowieka” — Ewa, które jest imieniem pierwszej niewiasty (Rdz 3, 20.

imageW przeciwstawieniu do LXX, Sym i Vg TM zaznacza, że Ewa raduje się z urodzenia ('is) mężczyzny, a nie z urodzenia (adam) człowieka. Lekcja TM wydaje się być bardziej uzasadniona, bo zrodzenie mężczyzny niezawodnie mogło wywołać u Ewy szczególnie wielką radość, gdyż mogło napawać ją ufnością, że nowo narodzony mężczyzna przyniesie zbawienie, zapowiedziane przez Jahwe w raju (Rdz 3, 15). Każda matka izraelska cieszyła się szczególnie, gdy zrodziła mężczyznę (Hb 3, 3; 1 Sm 1, 11. 20; 4, 20; Rdz 16, 11 n); Na podstawie radosnego okrzyku Ewy można też przypuszczać, że Kain był jej pierworodnym synem. Radość bowiem z urodzenia pierwszego syna była u Hebrajczyków przysłowiowa (Jr 20, 15).

Syna swego nazwała Ewa Kainem, uzasadniając nadanie takiego imienia pokrewieństwem tego wyrazu z qanah. Miałoby zatem to imię oznaczać właściciela. Ogół jednak komentatorów uważa takie tłumaczenie, opierające się na pokrewieństwie dźwięków obu wyrażeń, za tłumaczenie ludowe. Wyraz Kain jest użyty w 2 Krl 21, 16 i oznacza dzidę, w językach zaś akkadyjskim, arabskim, nabatejskim oznacza rzemieślnika obrabiającego metale, kowala.

Odmiennie niż to było przy Kainie autor biblijny nie podaje znaczenia imienia Abel (hebr. Hebel). Być może, imię to jest identyczne z akkadyjskim wyrazem aplu, oznaczającym syna. Jest jeszcze więcej prawdopodobne. że imię to jest równoznaczne z biblijnym wyrazem hebel, który oznacza: proch, nicość, marność (Iz 57, 13; Ps 61, 10; Hb 7, 16; Ekl 1, 2). Mieściłoby to imię niejako zapowiedź przedwczesnej śmierci Abla.

 

Abel był pasterzem trzód, a Kain uprawiał rolę. 3 Gdy po niejakim czasie Kain składał dla Pana w ofierze płody roli, 4 zaś Abel składał również pierwociny ze swej trzody i z ich tłuszczu, Pan wejrzał na Abla i na jego ofiarę; 5 na Kaina zaś i na jego ofiarę nie chciał patrzeć. Smuciło to Kaina bardzo i chodził z ponurą twarzą. (Rdz 4, 3-5)

 

Hebrajczykom wydawało się rzeczą samo przez się jasną, że już pierwsi ludzie składali ofiary Jahwe. Jak bowiem nie ma ludzi bez religii, tak też nie ma religii bez ofiary. Było też dla nich rzeczą oczywistą, że bóstwu winno się składać w ofierze to, co ktoś posiadał najlepszego: rolnik płody ziemi, a pasterz najlepsze ze swych trzód i zwierząt. Do najlepszych zaś (jak zresztą i u ludzi) należały pierworodne (pierwsza siła swych rodzicieli, por. Wj 34, 19). Z rozmaitych zaś części zwierzęcia do najlepszych należał tłuszcz. Te szczegółowe przepisy o ofiarach zostały przeniesione w czasy najdawniejsze.

Zawód Kaina połączony był z większymi trudami niż Abla, więc mniemał, że Bóg przychylniejszym jest dla brata, Abla, stąd zazdrość (Cylkow)

Pan wejrzał…..Jeśli ktoś cieszy się podarunkiem, to mu się przypatruje. Jeśli zaś nie cieszy się podarunkiem, to mu się nie przypatruje.

Słuszność mają najnowsi egzegeci którzy dopatrują się jedynej przyczyny przyjęcia lub odrzucenia ofiar obu braci w wolnej woli Jahwe. Idea ta jest silnie wyrażona w Wj (33, 19) w słowach Jahwe do Mojżesza: „Okazuję łaskę, komu jestem łaskawy, i czynię miłosierdzie, imagekomu chcę je okazać”. W liście do Rzymian (9, 15) cytuje te słowa św. Paweł, aby na przykładzie Jakuba 1 Ezawa okazać wolność Bożą w rozdawnictwie swych łask.

 

6 Pan zapytał Kaina: "Dlaczego jesteś smutny i dlaczego twarz twoja jest ponura? 7 Przecież gdybyś postępował dobrze, miałbyś twarz pogodną; jeżeli zaś nie będziesz dobrze postępował, grzech leży u wrót i czyha na ciebie, a przecież ty masz nad nim panować". (Rdz 4, 6-7)

Ojcowska ta przestroga miała na celu wskazać zagrożonemu Kainowi drogę powrotu. Widać z tego, że Kain mimo odrzucenia jego ofiary przez Jahwe sam nie byłby odrzucony.

E. König, sądzi, że grzech w tym wierszu jest porównany zgodnie z Rdz 3, 15 do dzikiego zwierzęcia, leżącego (robes) u bram ludzkiego serca i czyhającego, aby się doń wedrzeć (por. 1 P 5, 8). Zwierzę to miało symbolizować demona na podobieństwo węża rajskiego. Ma na to wskazywać podobny rdzeń hebrajskiego wyrazu robes i akkadyjskiego utug-rabiszu demon. Proponuje on taki przekład omawianej części w. 7b: Jeśli źle działać będziesz, to grzech — demon przy bramie, i jego skłonność będzie przeciw tobie, ale ty musisz nad nim panować. G. Closen (dz. cyt., 247 n; por. J. Smit, Serpens aut daemonium (Gen. 4, 71, Romae 1951) przytacza cały szereg tekstów klasycznych z Mezopotamii, gdzie jest także mowa o demonie utug-rabiszu przy bramie. Wskazywać mają one możliwą zależność biblijnego wyrażenia robes lappetah od tych tekstów.

Wykop Skomentuj2
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Kultura