Blog
Ewangelie zmyśleniami?
wqbit
wqbit tylko Jezus
52 obserwujących 639 notek 555767 odsłon
wqbit, 18 października 2016 r.

Jezus ucisza burzę na jeziorze-niezwykły sens cudu!!!

350 1 0 A A A

Wiemy, jakim przełomem w postawie uczniów wobec Osoby Chrystusa było Jego Zmartwychwstanie. Musiało to pociągnąć za sobą reinterpretacje Jego verba i Jego gesta, w tym także cudów. Dla Jezusa były one znakiem czasu zbawienia, które Bóg w nim rozpoczął. Dla Kościoła pierwotnego stały się znakiem Jezusowego mesjaństwa:

Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie, .. (Dz 2.22).

Kościół pierwotny nie zmienił Ewangelii lecz ją pogłębił, wydobywał z niej ukryte elementy i implikacje. Nowe spojrzenie było głębszym i pełniejszym, spojrzeniem opartym na dalszych, bogatszych danych i doświadczeniach. Treść ziemskiej działalności i nauczania Jezusa była zawsze mesjańska. Tytuły przyszły później jako odpowiedź na Zmartwychwstanie, i wyraz głębszego zrozumienia — jako odpowiedź i wypowiedź wspólnoty, która otrzymała obiecanego Ducha. Kościół, który po Wielkanocy uwierzył w Syna Bożego, opowiadając o przeszłych cudach głosił swoją wiarę dzisiejszą w Pana, który za swego życia zachowywał się incognito.

Zresztą — rzecz ciekawa — nawet przepowiadanie kościelne za decydujące dowody mesjaństwa Jezusa uważało nie cuda Jezusa, lecz Jego Zmartwychwstanie i spełnienie się w nim proroctw. W cytowanym powyżej pierwszym, zielonoswiatecznym przemówieniu Piotra, Dz 2, akcent jest położony nie na cuda: w. 22, lecz na śmierć i Zmartwychwstanie: W. 23-24, oraz na argument biblijny: w. 25-28. Podobnie położone są akcenty w ciągu dalszym tego przemówienia, do końca, do w. 36; por. 3,15; 5,30-31; 10,40.

Analizując za Fullerem sens cudów Chrystusa w popaschalnej tradycji ustnej można wyróżnić w niej znane źródła Quelle (Q), materiał Markowy 1 Sonderquelle (Sq) Lukasza.

A. QUELLE

1. Odpowiedź Jezusa dla Jana (Mt 11,2-6 par) otrzymuje wstęp podkreślający w niej aspekt mesjański: Czy ty jesteś tym, który ma przyjść, czy, tez innego mamy oczekiwać? (w. 3). Cuda Jezusa staję się teraz znakami, ze On jest Ho Erchomenos, jest oczekiwanym Mesjaszem. Ostatnie słowa tej odpowiedzi: A błogosławiony jest ten, kto we mnie nie zwątpi (w. 6) błogosławiły w ustach Jezusa człowiekowi na dzień sądu chyba za jego postawę wobec Jezusowego orędzia o wkraczającym Królestwie Bożym; tutaj za jego postawę wobec samej Osoby Chrystusa.

2. Uzdrowienie sługi setnika z Kafarnaum (Mt 8,5-13; Łk 7,1-10) jest opowiadaniem o motywie misjonarskim. Zna ono barierę między Żydami a poganami, barierę, której Jezus jeszcze nie złamał, która istniała nawet w Kościele między nawróconymi z judaizmu i pogaństwa, a którą sam Jezus przekroczył tylko na skutek wielkiej wiary setnika: Zaprawdę powiadam: u nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary (Mt 8,10 par). Ale ta wiara tutaj. to już coś więcej niźli tylko pełne rozpaczy i ufności wyciąganie rąk po pomoc Boga w niebie: to już intuicja setnika, ze Jezus ma władze rozkazywania. Władza ta, „zdobyta" w Zmartwychwstaniu, pozostaje teraz w słowie (ale powiedz tylko słowo) i w sakramentach (a mój sługa odzyska zdrowie) Kościoła. Za swego życia zachodził Jezus tylko pod dachy izraelskie, teraz, na odległość, z nieba, w Kościele, uzdrawia nas, dzieci pogańskie. Tu mamy chyba początek refleksji nie tylko chrystologicznej, ale i eklezjologicznej.

B. MAREK

1. Uzdrowienie opętanego w Kafarnaum (Mk 1,21-28). Duch nieczysty wola do Jezusa: Przyszedłeś nas zgubić. Wiem, kto jest es: Święty Boży (w. 24). 2, Dz. cyt.,

Jeśli pierwsze zdanie szatańskie należy raczej do I-go okresu Ewangelii (Jezusowe rozumienie misji jako z królestwem zła, to wydaje się, ze zdanie drugie zawdzięczamy popaschalnemu odsłanianiu tożsamości Jezusa. Sługa Boży to tytuł mesjański wczesnego chrześcijaństwa (por. Dz 3,14).

3. Uzdrowienie trędowatego (1,40-45). Jezus poleca mu: złóż za swe oczyszczenie ofiarę którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich (w. 44; por. Kpł 14,1-32). Jest to świadectwo, ze nadchodzi Mesjasz, bo Pismo sic wypełniło.

4. Uzdrowienie paralityka (2,1-12). Zasadniczy zrąb perykopy tchnie archaizmem, Biblia, Jezusem: wiara jako szukanie ratunku u Boga, ścisła wieź między chorobą fizyczna i duchową, przekazanie przez Jezusa Bożego daru przebaczenia-uzdrowienia, końcowe Gloria na cześć Boga (w Jezusie działa Bóg). Na I-szym etapie Dobrej Nowiny mówi się prosto: Bóg odpuszcza grzechy paralitykowi. Na etapie II-gim, w materiale Marka, to stwierdzenie pozostaje (w. 5), ale jawi się świadomość o exousia Syna Człowieczego (w. 10) i to zabarwi perykopę mocno chrystologicznie. Kościół wykorzysta ten aspekt pod katem własnego życia; tzn., pod kątem nie tylko swojej wiary, ale i swoich potrzeb. Jest mianowicie oskarżony o bluźnierstwo za odpuszczanie grzechów w imię Jezusa. Kościół tłumaczy swoim wiernym: to nie on jako ludzka społeczność odpuszcza grzechy, lecz sam Jezus-Bóg. To pouczający, wyjaśniający, cierpliwy glos apologety, kaznodziei, katechety pierwszego wieku: Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania, (Jezus) rzekł do paralityka... (w. 10). Nie trzeba tutaj udowadniać, iż Syn Człowieczy to tytuł per excellence mesjański. Cuda Jezusa są antycypacją błogosławieństw czasów ostatecznych.

Opublikowano: 18.10.2016 17:49.
Autor: wqbit
Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie

Blogi

Ostatnie notki

Obserwowane blogi

Ostatnie komentarze

  • @STARMAN kiedy niby pytałeś?!!!
  • @BWN99 Oh Stary, odszukałem nawet takie opracowania i to poważne, mówiące że Jezus chodził...
  • @QWARDIAN oczywiście, postaram się,pozdrowionka.

Tematy w dziale Kultura