Wybuch II wojny światowej nastąpił 1. września 1939 r., gdy Niemcy zaatakowały Polskę. Kiedy zachodni alianci kończyli mobilizację, a impet wojsk nieprzyjaciela wyczerpywał się – 17. września Związek Sowiecki uderzył ze wschodu. Stalin wbił nam nóż w plecy będąc równorzędnym agresorem. Sowiety, tak jak III Rzesza, okupowały nasz kraj dokonując przesiedleń i ludobójstw.
Rozszarpana II Rzeczpospolita była wielkim zwycięstwem naszych Przodków. Było to państwo, odbudowane na zgliszczach po pierwszej wojnie światowej, po wielopokoleniowej niewoli zaborów. Mimo problemów, dzięki ciężkiej pracy, Polacy zwyciężali w sferach ekonomii, techniki, kultury, sportu. Mieli perspektywy, które im gwałtem odebrano. A wychowali generację Bohaterów. Elitę, która odnosiła sukcesy, a potem walczyła z poświęceniem na wszystkich frontach, która była planowo i systematycznie mordowana przez Niemców i Rosjan w czasie wojny, i która nie złożyła broni po wojnie.
Naród to nie tylko pokolenia dawne i dzisiejsze, ale też przyszłe. To o przyszłości naszych dzieci myślimy zbierając się w takich momentach by upamiętnić historię. Nasze dzieci mają z czego być dumne. Przodkowie dali im wzór pracowitości, bohaterstwa i niezłomności. Kilka dni temu minęło 330 lat od wiktorii wiedeńskiej, gdy uratowaliśmy Europę przed islamskim najazdem. Możemy być z tego dumni. XIX wiek przyniósł nie tylko powstania i wielką emigrację. Osadnicy, którzy tu przybywali polonizowali się, bo, pomimo zaborów, polskość była tak atrakcyjna. Możemy być z tego dumni. W 1920 roku odrodzona Polska po raz kolejny uratowała Europę – przed bolszewikami. Możemy być z tego dumni. W czasie wojny światowej, po niej, i za Solidarności – okazaliśmy odwagę i siłę wiary, która pozwala przeciwistawiać się imperiom. I możemy być z tego dumni.
Ale czy młodsi będą? Zwłaszcza teraz, gdy rząd próbuje do końca wyrugować historię i lektury ze szkół. Gdy, jak pokazała ostatnio sprawa 5-letniego Maćka, porwania dzieci przez urzędników stają się powszechne. Gdy, wzrasta liczba przedszkoli, w których korzysta się z programu „równościowe przedszkole”, wedle którego dzieciom wpaja się zachowania, role i atrybuty nieswojej płci. W końcu, gdy rząd zaciska pętlę zadłużenia na szyjach obywateli jeszcze nienarodzonych, i wyzbywa się ostatnich pól suwerenności. Gdy to się dzieje – czy najmłodsi będą mieć okazję dowiedzieć się, że mogą być dumni? Czy może później, harując niewolniczo na długi nie przez nich zaciągnięte, będą mieć na to czas? A może wybrawszy emigrację, nauczą się dumy wysłuchując oszczerczych zarzutów o „polskich obozach zagłady”, „polnische wirtschaft”, czy „polish jokes”?
Duma... Konfederaci barscy śpiewali: „choć się spęka świat i zadrży słońce,/Chociaż się chmury i morza nasrożą –/Choćby na smokach wojska latające,/Nas nie zatrwożą”. Duma – to bardzo ważna rzecz w życiu człowieka. Otwiera drzwi i serca. Pomaga stawić czoła najgorszym przeciwnościom i niezłomnie trzymać się zasad. Dajmy ją dzieciom.
Józef Piłsudski powiedział, że Polacy pragnęliby wolności, ale za dwa grosze i dwie krople krwi. Dziś na szczęście nie trzeba przelewać krwi. Jednak Polakom nie chce się przelać choćby kropli potu! Chcemy stać wyprostowani – to my(!) uczmy swoje dzieci. Chcemy mieć pieniądze – to my(!) róbmy interesy. Chcemy by nasz głos coś znaczył – to my(!) jeźdźmy na protesty. Każdy wedle talentu i możliwości, ale miejmy ambicje. Nie oglądajmy się na kogoś, a tym bardziej na państwo, które zachowuje się jak okupant. Na państwo, które, uważam, jest okupantem. Które przyszło do nas 17 września '39 roku na krasnoarmiejnych bagnetach i trwale usadowiło się w '44. I które niewiele się zmieniło. Najpierw zabijało, potem w stanie wojennym wyrzuciło milion ludzi poza granice, a dziś wypchnęło podatkami i nędzą już prawie 3 miliony ludzi.
Nie oglądajmy się. Bierzmy swoje sprawy w swoje ręce. Wspominamy dziś przeszłość, bo zasługujemy na przyszłość. Cześć i chwała Bohaterom!
Komentarze
Pokaż komentarze