I po co to wszystko było?

Ostatnio tak się składa, że różni ludzie władzy muszą się wycofywać z wcześniej wypowiedzianych słów, deklaracji czy planów.

Najpierw rząd zdecydowanie zapowiedział, że nie pozwoli na traktowanie Polski jak kraju Trzeciego Świata i nie zgadza się na przyjazd zagranicznych obserwatorów na wybory 21 października br. Dziś już wiemy, że pani Minister Fotyga zakomunikowała, że Polska zmienia w tej sprawie zdanie i jednak obserwatorów OBWE zaprasza.
Premier Kaczyński hardo zapowiadał, że spotka się z Donaldem Tuskiem na debacie jedynie pod warunkiem, gdy otrzyma oświadczenie, że nie powstanie koalicja z LiD. Na tym tle starał się poniżnyć najgroźniejszego konkurenta nazywając go pogardliwie „pomocnikiem szefa”. Dzisiaj już wiemy, że po tym, jak Donald Tusk określił Prezesa Kaczyńskiego tchórzem, Premier zmienił zdanie i jednak spotka się w pojedynku z liderem PO (bez ww. warunku).
Na 5-7 października br. zaplanowane zostały uroczystości upamiętniające ofiary zbrodni katyńskiej mimo, że wypada to w samym środku kampanii wyborczej, co mogło umniejszyć ich znaczenie. Właśnie dotarła wiadomość, że po licznych protestach uczestników tych uroczystości, wobec deklaracji wycofania się pewnej grupy osób z uczestnictwa w tych obchodach, Prezydent przesunął je na okres 9-11 listopada, a wiec już po wyborach.

We wszystkich tych przypadkach zostały ostatecznie podjęte słuszne decyzje, które społeczeństwo rozumie i akceptuje.

Można jednak zapytać, co sądzić o władzy, która musi pod wpływem mediów i opinii publicznej dokonywać takich zmian wcześniejszych decyzji.

Czy nie można było tego uniknąć na etapie ich podejmowania? Czy podejmowanie rozsądnych decyzji, gdy ma się wielu doradców jest aż tak trudne?

Czy warto drażnić, prowokować i narażać się na zarzuty uprawiania nieudolnej polityki?

I jak to wpływa na wizerunek rządzących w oczach rządzonych?

I po co to wszystko było?