ŻOŁNIERZE WYKLĘCI…

 ŻOŁNIERZE WYKLĘCI, to ludzie, którzy uwikłali się przynależność do nielegalnych, podziemnych formacji wojskowych po II wojnie światowej. Ilu ich było tego nie wie nikt. Szacuje się, że może nawet i 200-300 tysięcy. Ja uważam, że jak było w podziemiu pod bronią 50 tysięcy to wszystko, bo z większą armią podziemnych komuniści nie poradziliby sobie. A nawet, jak liczyć ich na ponad 100 tysięcy to były to grupki rozproszkowane, działające bez zwierzchniego dowództwa, na małym obszarze i z małym skutkiem. Ich działania mogły być skierowane zarówno przeciwko państwowym, czyli komunistycznym formacjom militarnym lub milicyjnym. 

Komuniści się ich bali i jeszcze w Grudniu 1970 r. Moczar, czy któryś z nich konieczność przedsięwzięcia ostrych środków na Wybrzeżu uzasadniał możliwością „ruszenia się” akowców, aczkolwiek wiarygodne źródła podają, że ostatni „wyklęty” został przez komunistyczne siły specjalne zabity w 1963 roku. Wypowiedź z Grudnia ’70  świadczy o tym, że komuniści mieli ich żywo w pamięci i bali  się ich na serio.

Najgłośniejszym nazwiskiem jest Kuraś-Ogień działający na Podhalu, Spiszu i Orawie, niczym Janosik. Ciekawa to postać, bo pierwsze swoje kroki skierował ku Zofii Gomułkowej, u której wyjednał sobie stanowisko szefa UB na Podhalu. Ta nominacja spotkała się ze sprzeciwem i zaplanowaniem likwidacji  Kurasia. W porę ostrzeżony, przeszedł do podziemia. Z jego nominacją nie zgadzały się formacje komunistycznego krakowskiego bezpieczeństwa już wtedy opanowywane przez Żydów. To tłumaczy późniejszą nienawiść Kurasia do ludzi tej narodowości w ogóle, nienawiść posuwającą go nawet do zabijania Żydów.

Stopniowo   narodowe podziemie wojskowe zostało rozpracowywane przez UB i to nie tylko akcjami militarnymi, ale kaptowaniem przez UB zdrajców, którym dalej pozwalali działać w oddziałach podziemia na etacie szpiegów. Po latach szpiedzy ci zajmowali się oczernianiem ŻOŁNIERZY WYKLĘTYCH, a lewica wysługuje się nimi do dziś.

ŻOŁNIERZY WYKLĘTYCH oceniam jako ludzi nieszczęśliwych, nie zdający sobie sprawy, że wojna się zakończyła i nie czas na wojaczkę. Wydawało im się, że wojna trwa nadal, a to tylko jej echo było…

Cześć ich pamięci