Kanonizowani przez papieża Franciszka jego poprzednicy – św. Jan XXIII i św. Jan Paweł II zasłużyli na tytuł głosicieli i obrońców praw człowieka a działalność na tym polu z pewnością zadecydowała o przyznaniu im nimbu świętości.
Tematyka praw ludzkich przez Jana XXIII w szerszym zakresie została podjęta i omówiona w wydanej w Wielki Czwartek, 11 kwietnia 1963r. w ostatnim roku tego pięcioletniego pontyfikatu, encyklice „Pacem in terris”.
Traktat papieża Roncalliego o prawach człowieka otwiera potwierdzenie ich podstawy. Jan XXIII stwierdza, że każdy człowiek jest osobą, to znaczy istota obdarzoną rozumem i wolną wolą. Te przymioty człowieka implikują prawa i obowiązki wynikające bezpośrednio i równocześnie z tej jego natury. Godność osoby ludzkiej doznała ponadto wzmocnienia poprzez odkupienie. Katalog praw człowieka jest obszerny. 1/ Prawo do życia oraz do godnego człowieka poziomu życia. 2/Prawo do korzystania z wartości moralnych i kulturalnych. 3/ Prawa do oddawania czci Bogu zgodnie z wymaganiami prawego sumienia. 4/ Prawo do wolnego wyboru stanu i do swobody życia rodzinnego. 5/ Prawa gospodarcze to przede wszystkim prawo do pracy zarobkowej, podejmowanej swobodnie, odpowiedniej dla danej osoby. 6/ Prawo do zrzeszania się oraz do zgromadzeń. 7/ Prawo do emigracji oraz imigracji. 8/ Prawo do udziału w życiu publicznym przysługuje każdemu i obejmuje również wnoszenie własnego wkładu we wspólne dobro obywateli. 9/ Prawo do ochrony swoich praw to w zasadzie korona wszystkich praw, by nie pozostały one pustą literą. Obrona ta powinna być skuteczna, równa dla wszystkich i zgodna z prawdziwymi zasadami sprawiedliwości. Każdemu z tych praw odpowiadały także i obowiązki.
Nauczanie Jana Pawła II, którego przedmiotem jest ochrona praw ludzkich jest kontynuacją myśli Jana XXIII i rozwijaniem jego dorobku w tym zakresie oraz Pawła VI i nauczania Soboru Watykańskiego II. Papieskie nauczanie o prawach człowieka otwiera Orędzie Jana Pawła II do Sekretarza Generalnego ONZ z okazji 30 rocznicy przyjęcia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (PDPCz) i poprzez Przemówienie do Zgromadzenia Ogólnego wygłoszone dnia 5 października 1995 roku, na Złoty Jubileusz ONZ oraz Przesłanie z okazji 50 rocznicy przyjęcia Karty Praw Człowieka, trwało ono do końca trwającego ponad ćwierć stulecia pontyfikatu.
Aktem papieskim o znaczeniu fundamentalnym był przemówienie wygłoszone na XXXIV Sesji ZO ONZ dnia 2 października 1979r. Było to drugie, w pierwszym roku pontyfikatu wystąpienie Jana Pawła II skierowane do ONZ i tak jak pierwsze za punkt odniesienia obrało Powszechną Deklarację Praw Człowieka.
Najważniejszymi i powszechnie uznanymi prawami człowieka są: 1/ prawo do życia, 2/ prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego, 3/ prawo do wyżywienia, do odzienia, do mieszkania, do opieki zdrowotnej, do odpoczynku i rozrywki, 4/ prawo do wolności słowa, do nauki i kultury, 5/ prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania, 6/ prawo do wyznawania własnej religii; indywidualnie lub zbiorowo, publicznie lub prywatnie, 7/ prawo do wyboru określonego stanu lub zawodu, 8/ prawo do założenia rodziny przy zapewnieniu warunków koniecznych do rozwoju życia rodzinnego, 9/ prawo do własności, 10/ prawo do pracy, do godziwych warunków pracy i do sprawiedliwego wynagrodzenia za pracę, 11/ prawo do zebrań i do zrzeszania się, 12/ prawo do swobodnego poruszania się i do podróżowania wewnątrz i na zewnątrz kraju, 13/ prawo do narodowości i do miejsca zamieszkania, 14/ prawo do uczestnictwa z życiu politycznym, 15/ prawo do swobodnego wyboru ustroju politycznego państwa, do którego się przynależy.
Wymienione w przemówieniu oenzetowskim prawa nie są naznaczone jakąś gradacją według ważności któregokolwiek z nich, aczkolwiek spotyka się twierdzenie, że szczególną pozycję w nauczaniu papieskim zajmują prawo do życia oraz prawo do wolności religijnej.
Inne tematy w dziale Społeczeństwo
