Tydzień przed rocznicą głównym bohaterem publicznej debaty po raz kolejny stał się Jarosław Kaczyński. Tym razem pretekstem okazał się Raport o Stanie Państwa jego autorstwa. Broszura wywołała łatwą do przewidzenia reakcję. W chórze zadziwionych, oburzonych i dogłębnie poruszonych znaleźli miejsce wszyscy od SLD po PJN.
Po raz kolejny okazało się, że to Prezes PiS wywiera największy wpływ na polską politykę. Co więcej, jest największym celebrytą w naszym kraju. Każdy jego gest, każdy krok, każde słowo, grymas na twarzy, sklep gdzie robi zakupy, zawartość jego koszyka, czy domniemany nastrój w jakim się znajduje jest natychmiast analizowany, komentowany i obserwowany.
Jarosław Kaczyński napisał że …… choć prawdę mówiąc nie ważne co napisał. Coś napisał i to wystarczy aby fala wściekłości i nienawiści rozlała się po mediach. Konferencje, wywiady, wypowiedzi walcują myśli Prezesa ma wszystkie możliwe sposoby.
Przy okazji tego wydarzenia warto przypomnieć, że w czasach gdy polityka była walką intelektu i charakteru, czyli zanim stała się nieustannym spektaklem medialnym, do jej uprawiania używane były zupełnie inne narzędzia.
Przede wszystkim każdy, kto chciał coś znaczyć w polityce musiał pisać: książki , broszurki, listy albo przynajmniej artykuły do partyjnej gazetki. Dzisiaj politycy to komentatorzy- gadacze. Od mikrofonu do mikrofonu, od kamery do kamery. Mało którego polityka stać obecnie na „wywiad-rzekę”, gdzie trzeba przecież wyłożyć swoje poglądy na kilka ważnych spraw. Słowo pisane ma jeszcze ten walor, a może wadę, że raz puszczone w obieg może w nim funkcjonować przez tysiąclecia. Można do niego wracać, przypominać, analizować.
Wobec tego lepiej gadać - bo to łatwiej, szybciej, nie wymaga wielkiego wysiłku. A nawet można co chwilę zmieniać zdanie, co na piśmie wyglądałoby mocno głupio.
Jakie głupoty można wygadywać w języku polskim znakomicie pokazał Lech Wałęsa ze swoimi „plusami dodatnimi i plusami ujemnymi” , czy „jestem za, a nawet przeciw”. Przykład pisarstwa kondolencyjnego Prezydenta Bronisława Komorowskiego też jest znany.
Dlatego należy poprosić Premiera Donalda Tuska, Marszałka Grzegorza Schetynę, Grzegorza Napieralskiego, Waldemara Pawlaka czy ich najbliższych, najbardziej wpływowych polityków z ich otoczenia, aby choć na chwilę wyłączyli się z codziennej paplaniny i bieganiny, usiedli spokojnie i napisali coś od siebie - na przykład taki Raport, w którym przedstawią jak widza Polskę, jej problemy i szanse, jak chcą służyć Ojczyźnie.
Wtedy usiądziemy sobie i porównamy, kto mówi może gorzką, ale prawdę, a kto chce tylko wygrać najbliższe wybory.
Komentarze
Pokaż komentarze