fot. Piotr Łysakowski
fot. Piotr Łysakowski
Jan Filip Libicki Jan Filip Libicki
1230
BLOG

Dzień Papieski. Dzień Palikota

Jan Filip Libicki Jan Filip Libicki Rozmaitości Obserwuj notkę 41
 Przed nami przecież kolejny dzień papieski. Otworzymy kolejne muzeum. A że świeckie media powiedzą, że Palikot wszedł do Sejmu w dzień papieski? Cóż… zawsze były wrogie Kościołowi… Niech się laikat martwi…    
 
 
Zakończyły się wybory parlamentarne. Ich wynik w różnoraki sposób opisuje polską rzeczywistość. Rzeczywistość która wymaga chyba kilku odrębnych wpisów. Zajmijmy się więc najpierw największym zwycięzcą tych wyborów, a mianowicie Januszem Palikotem. Jego triumf nastąpił w dniu nader symbolicznym – to znaczy w kolejnym dniu papieskim. I ten specyficzny, zaskakujący zbieg okoliczności zmusza niestety do zadania kilku twardych pytań o stan polskiego Kościoła:
 
Po pierwsze: wszystko wskazuje na to, że największy sukces winiarz z Biłgoraja osiągnął w grupie najmłodszych wyborców. Trzeba więc zapytać wprost o ocenę ostatnich 20 – lat szkolnej katechezy. Czy można jej obecność w szkole uznać za udaną? Czy jest ona – tak na co dzień – prezentacją modelu i zasad życia chrześcijańskiego? Czy raczej obowiązkową lekcją odbębnioną przez duchownego – nauczyciela „ na etacie”? Wiem, że wielu się oburzy, ale trudno – pytać trzeba.
 
Po drugie: żyjemy w społeczeństwie coraz bardziej indywidualistycznym. I trzeba otwarcie powiedzieć – masowe duszpasterstwo parafialne się kończy. Świat kieruje dziś do człowieka – także młodego Polaka – indywidualną ofertę. Indywidualnie jest on obsługiwany w banku, u lekarza czy w urzędzie. Dlatego dziś w Kościele żywotne jest duszpasterstwo różnorakich ruchów. To one – choćby neokatechumenat czy Opus Dei – taką indywidualną, całościową ofertę mają. Wiara w to, że załatwi to duszpasterstwo parafialne – związane przecież z często dziś zmienianym miejscem zamieszkania to najzwyklejszy przeżytek.
 
Po trzecie: dzisiejsze duszpasterstwo winno być duszpasterstwem osobistego świadectwa, jest zaś tak zwanym duszpasterstwem ceglano – cementowym. Dowód? Wystarczy posłuchać pierwszych z brzegu duszpasterskich ogłoszeń. Ile słyszymy w nich o składkach inwestycyjnych, remontowych czy nowych zakupach a ile o spotkaniach dotyczących teologii, apologetyki, Pisma Świętego czy Katolickiej Nauki Społecznej? Niech każdy odpowie sobie sam. Wiem, że pokolenie dzisiejszych proboszczów zostało w większości ukształtowane w czasach gdy – mając za głównego wroga komunizm – nie trzeba było się troszczyć o jakość oferty duchowej. Głównym problemem była bowiem duszpasterska baza materialna. Dziś jednak jest inaczej. To Palikot oferuje dziś młodym złudę ideowego nonkonformizmu, Kościół zaś często – wrażenie dziwnych, mających służyć kwestiom materialnym, relacji z lokalną władzą. Władzą, którą z racji tychże relacji, trudno następnie moralnie oceniać.
Popularność Palikotowego spotu z dziećmi myjącymi księżowski samochód nie bierze się znikąd. To nie tylko wynik spisku, niechęci czy antyklerykalnej nagonki. To dla wielu niestety – owoc osobistych doświadczeń.
 
Po czwarte: częste uznawanie, że Kościół w Polsce to nośnik specyficznie rozumianego patriotyzmu. Jeśli słyszę w ogłoszeniach duszpasterskich o organizowanej pielgrzymce do Smoleńska i Katynia, to pytam sam siebie, jakie wydarzenie religijne miało tam miejsce? Ciągłe podtrzymywanie w publicznych występach ducha patriotyczno – insurekcyjno – niepodległościowego prowadzi z czasem do jawnej groteski. Bo oto wierni patrzą wokół siebie. I mimo wysiłków nie widzą przeciw komu i w jakim celu mają ową insurekcję prowadzić? Trudno się więc dziwić, że z czasem trafiają na przykład do Opus Dei – oferującego im uświęcenie przez pracę i rodzinę a uciekają często z parafii w której aktywni działacze Radia Maryja uświęcają ich inaczej. Przez walkę o niepodległość niepodległej przecież Polski. Ci głębiej myślący uciekną w tej sytuacji do synów prałata Escrivy czy Kiko Arguelo, ci mniej – do Janusza Palikota.
 
Po piąte: jak w soczewce kwestie te skupiają się w zjawisku Radia Maryja. Słyszymy więc o sukcesie geotermii, katastrofie smoleńskiej czy o ostrzeżeniach przed inwazją sodomitów w tym samym czasie, gdy obrońcy życia bez pomocy tegoż Radia zbierają 600 tysięcy podpisów pod swoim społecznym projektem.
 
I tak mija kolejny dzień papieski. Rozpoczęty w biskupiej rezydencji śniadaniem przyniesionym prze usłużną zakonnicę. Potem elegancki samochód wiezie gospodarza do katedry. Tu krótkie kazanie złożone z użytych już w ubiegłym roku cytatów z Jana Pawła II. I z samo uspokajających zapewnień o wielkim pokoleniu JPII. A wieczorem kilka myśli o rozplanowaniu kolejnego papieskiego dnia. No i obowiązkowo wyborcze Wiadomości. Co dziś donoszą? Że do Sejmu wszedł Janusz Palikot – jawny antyklerykał. Trochę straszno - ale jakoś to będzie. Przed nami przecież kolejny dzień papieski. Otworzymy kolejne muzeum. A że świeckie media powiedzą, że Palikot wszedł do Sejmu w dzień papieski? Cóż… zawsze były wrogie Kościołowi… Niech się laikat martwi…    
 
PS: Każde uogólnienie bywa często krzywdzące. Ale tylko ono pozwala nam opisać zjawiska generalne.
 

  

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (41)

Inne tematy w dziale Rozmaitości