Arena ma dla Poznania także kontekst historyczny. Tu odbyły się najważniejsze w naszym mieście imprezy sportowe. Koncerty muzyczne czy wydarzenia polityczne. Każde pokolenie pamięta te sobie najbliższe.
Znakomity kompozytor muzyki filmowej, Jan A.P. Kaczmarek, chce zburzyć poznańską Arenę (http://epoznan.pl/news-news-31077-Jan_A.P._Kaczmarek_chce_zburzyc_Arene). Kilka tygodni temu sam namawiałem do burzenia jednego z poznańskich budynków – staromiejskiej Galerii BWA. Tym razem jednak żywiołowo protestuję. Nie burzmy Areny! Dlaczego?
Po pierwsze: inny jest kontekst funkcjonowania tego budynku. BWA stoi w samym sercu poznańskiego Starego Rynku. Przestrzeni, która ma swój określony styl. Styl, który budynek Biura zwyczajnie łamie i zakłóca. Odwrotnie Arena. To duży obiekt widowiskowo – sportowy, usytuowany w otwartej, rekreacyjnej przestrzeni. Z niczym się wizualnie nie „kłóci”. Albo inaczej – nie „gryzie”.
Po drugie: różnie może wyglądać architektoniczne naśladownictwo. Może być lepsze lub gorsze. W tym wypadku, wzniesiony w 1974 roku według projektu Jerzego Turzenieckiego obiekt to przykład naśladownictwa pozytywnego. Jeśli zestawić Arenę z jej włoskim pierwowzorem – rzymskim Palazzo dello Sport autorstwa Pier Luigi Nerviego – to porównanie to wypada dla Areny całkiem nieźle. I to widać także w kontekście próby czasu. Leciwa hala nie wzbudza kontrowersji. Głos Jana A.P. Kaczmarka jest tak naprawdę pierwszym za jej zburzeniem. W przypadku BWA słyszę i słyszałem ich wiele – w przypadku Areny nie.
Po trzecie: Arena ma dla Poznania także kontekst historyczny. Tu odbyły się najważniejsze w naszym mieście imprezy sportowe. Koncerty muzyczne czy wydarzenia polityczne. Każde pokolenie pamięta te sobie najbliższe. Ja pamiętam choćby wyborczy, prezydencki wiec Lecha Wałęsy z 1990 roku, ale wspominam też niedawne, koszykarskie Mistrzostwa Europy. Inni wspominają pewnie wydarzenia inne. Zawsze są to jednak dla każdego z nas wspomnienia ważne i dobre. Ściśle związane z tym właśnie obiektem. Z poznańską Areną. I zburzyć ją to trochę tak, jakby zburzyć każdemu z nas właśnie te wspomnienia. Z BWA naprawdę – żadne taki wydarzenie, choćby plastyczne – mi się nie kojarzy.
Po czwarte: Jan A.P. Kaczmarek nawołuje nas byśmy w miejscu po Arenie wybudowali „kulturalne serce” Poznania. Szczytna idea. Tyle tylko, że nie pasuje tu ani rekreacyjno – sportowy charakter terenów dziś ją okalających, ani też nie wiemy co owym „sercem” ma być. Ma być to centrum filmowe? Muzyczne? Teatralne? Plastyczne? A może ma łączyć w sobie wszystkie te dziedziny? Idea tyleż wzniosła co i enigmatyczna. Broniąc do upadłego – oczywiście wymagającej remontu i nowej koncepcji użytkowania – Areny chętnie poznałbym zamiary naszego Mistrza. Dlaczego? Bo pomysł kulturalnego centrum może być ciekawy i zostać zrealizowany w jakimś dziś kompletnie opuszczonym miejscu. Choćby w straszącej ruinami Starej Rzeźni.
I wreszcie po piąte: gdy po raz pierwszy pisałem na tym blogu o potrzebie zburzenia BWA, wspomniałem też, że i w rodzinie Libickich były w tej sprawie różne zdania (http://jflibicki.salon24.pl/378719,niech-zyje-zamek-smierc-bwa). Tym razem tak nie jest. Zgadzam się z rodzinnymi historykami sztuki w stu procentach. A żeby być w tej sprawie bardziej merytorycznym to i posłużyłem się w obronie Areny książką ich autorstwa: (Marcin Libicki: Poznań – przewodnik, fotografował Piotr Libicki, Poznań 1997). I zrobiłem to nie tylko dlatego by „podciągnąć” się merytorycznie. Także z racji respektu dla mego w tej sprawie adwersarza. Wielkiego i wybitnego muzyka – Jana A.P. Kaczmarka.
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
Komentarze
Pokaż komentarze (26)