Gdy podczas ostatniego przed Zmartwychwstaniem Gloria zabiły dzwony, to miałem wrażenie, jakby samo Niebo cieszyło się z tej sytuacji. Z powrotu do normalności. Z powrotu dawnej liturgii do kościoła, który przecież właśnie dla niej był zbudowany.
Dziś – w II dzień Świąt Zmartwychwstania Pańskiego – wspomnienie z tegorocznego Triduum Sacrum. Wspomnienie szczególne. Szczególne, bo oparte na owocach papieskiego motu proprio Summorum Pontificum z roku 2007. To – jak wiadomo – właśnie ten dokument na nowo otworzył wszystkim katolikom swobodny dostęp do skarbów dawnej liturgii Kościoła.
I choć na początku z tym dostępem szło dosyć opornie, to dziś już zbieramy jakże soczyste owoce papieskiej szczodrości i dalekowzroczności. A szczególnie mocno zasmakowaliśmy ich my – wierni Archidiecezji Poznańskiej – właśnie podczas tegorocznego Triduum.
A więc najpierw Wielki Czwartek. I maleńki kościółek Pana Jezusa przy ulicy Żydowskiej. Maleńka świątynia, tylko ze „starym” ołtarzem. Świątynia, z którą byliśmy związani od samych początków ponownej obecności dawnej mszy w naszej diecezji. Dziś przepięknie odnowiona i nie do poznania. Chwilowo jednak też i bez gospodarza po śmierci świętobliwego dziekana polskich egzorcystów, księdza prałata Mariana Piątkowskiego (swego czasu wspominałem go także na tym blogu:http://jflibicki.salon24.pl/379370,zycie-pod-lampa-pozegnanie-egzorcysty). I może właśnie dlatego nowy, nominowany przez naszego arcybiskupa celebrans, wystarał się szybko o ten właśnie kościółek. Wystarał się chyba z jednego prostego powodu: bo jest po prostu człowiekiem młodym, szczerze oddanym swemu nowemu zadaniu. Człowiekiem, który znakomicie nauczył się tej liturgii, a jej celebrowania nie traktuje jako siłą narzuconego sobie obowiązku.
Kiedy więc w owym, odnowionym kościele, młody kapłan sprawnie odprawił mszę Wieczerzy Pańskiej, to miałem wrażenie jakbym przeniósł się do innego świata. Świata, bez małostkowych szykan i docinków. Za to z głęboko Eucharystycznym kazaniem. Traktowanym nie jak przegląd codziennej prasy, którego konkluzja zawsze jest ta sama: że oto mimo papieskich pozwoleń i intencji, to celebruję coś, co w gruncie rzeczy jest jednym wielkim dziwactwem.
Tak więc, gdy podczas ostatniego przed Zmartwychwstaniem Gloria zabiły dzwony, to miałem wrażenie, jakby samo Niebo cieszyło się z tej sytuacji. Z powrotu do normalności. Z powrotu dawnej liturgii do kościoła, który przecież właśnie dla niej był zbudowany.
A później Wielki Piątek. Na Żydowskiej o 18.30, ale wcześniej, o 15 na poznańskiej Wildzie. Również w dawnym rycie. W dużej, żywej i pobożnej parafii. W szerokim gronie „zwykłych”, parafialnych wiernych tutejszego proboszcza – księdza Marcina Węcławskiego. I znów zdziwienie. Że oto w przedświątecznym Poznaniu Anno Domini 2012 dawną liturgię celebruje się aż w dwóch miejscach. I że oto można swobodnie wybrać sobie miejsce i czas celebracji. Nieprawdopodobne – pomyślałem sobie w pewnym skrócie. Mamy w Poznaniu aż dwa Wielkie Piątki…
Tu polityka zaczyna swój dzień:www.300polityka.pl
Bezpieczny Internet dla dzieci:www.jo-ki.com
Zobacz galerię zdjęć:
Komentarze
Pokaż komentarze (3)