Jego wielki, piłkarska sława została rozmieniona na drobne. Przysłoniona mgłą niejasnych, szemranych posunięć patologicznego Związku. To z tym kojarzy się dziś Polakom nazwisko wielkiego piłkarza. I gdy sportowi komentatorzy dywagują już nad przyszłością prezesa PZPN cytując turniejowy utwór UEFY The Endless Summer, będący swoistą prognozą tego co może nastąpić, to mnie przychodzi do głowy utwór inny. Polski, ale też dotyczący tej pory roku. A mnie jest szkoda Lata (y).
Tym razem krótko. Dziś i jutro półfinały Euro 2012. Portugalia gra z Hiszpanią, a Niemcy z Włochami. Zapowiada się prawdziwa, piłkarska uczta. Trochę z interesowności zwycięstwa w całym turnieju życzę dotychczasowym mistrzom naszego kontynentu. Dlaczego? Bo jeszcze przed turniejem postawiłem na taki rezultat 40 zł. Można wygrać 126. Jestem blisko – no chyba, że na drodze staną mi „ludzie Angeli Merkel”. Zobaczymy…
Sam turniej oceniano już wielokrotnie. Wnioski są proste: świetna organizacja, świetni kibice, świetni Polacy i świetny nasz kraj. Zawiedli tylko piłkarze. Zawiedli na całej linii. Ich porażka nie jest jednak do końca ich winą. Jest winą naszego patologicznego systemu piłkarskiego, symbolizowanego przez PZPN, a ściślej mówiąc – przez jego prezesa Grzegorza Latę. Tak Lato jest dziś dla wielu symbolem całej, postkomunistycznej, piłkarskiej patologii. Tak jest i traktujemy ten fakt bez większej refleksji. Tyle, że tę refleksję podjąć trzeba, bo przypadek Grzegorza Laty jest chyba najlepszą, współczesną ilustracją kultowego powiedzenia Wyspiańskiego o chamie i jego złotym rogu.
Ci, którzy reprezentowali Polskę na Euro 2012 nie mogę tego pamiętać, ale przecież Grzegorz Lato to król strzelców niemieckiego Mundialu z roku 1974. Dla tamtego turnieju to krótko mówiąc ktoś taki jak dla kończących się niebawem w Polsce mistrzostw Ronaldo, Podolski, Pirlo czy Balotelii. A potem jeszcze jeden z głównych bohaterów polsko – hiszpańskiej przygody 8 lat później. Dla wszystkich kibiców mających dziś mniej niż 40 lat to niewyobrażalne, ale tak to właśnie było!
Dziś Grzegorz Lato to człowiek będący niestety personifikacją wszelkich, trapiących nasz futbol patologii. Jego wielki, piłkarska sława została rozmieniona na drobne. Przysłoniona mgłą niejasnych, szemranych posunięć patologicznego Związku. To z tym kojarzy się dziś Polakom nazwisko wielkiego piłkarza. I gdy sportowi komentatorzy dywagują już nad przyszłością prezesa PZPN cytując turniejowy utwór UEFY The Endless Summer, będący swoistą prognozą tego co może nastąpić, to mnie przychodzi do głowy utwór inny. Polski, ale też dotyczący tej pory roku. A mnie jest szkoda Lata (y). Tak. Szkoda mi prezesa PZPN i jego – oddanej za drobne – futbolowej sławy.
PS: A dla tych, którzy nie pamiętają, bramki Grzegorza Laty, króla strzelców niemieckiego mundialu z roku 1974:http://www.youtube.com/watch?v=AOSR9Y4yQrI
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
Bezpieczny Internet dla dzieci: www.jo-ki.com
Zobacz galerię zdjęć:
Komentarze
Pokaż komentarze (18)