Wszystkim sympatykom dziękuję. Wobec krytyków wyrażam nadzieję, że będę dla nich źródłem i okazją do kąśliwych złośliwości, a nie na przykład do zawału serca. Wszystkim serdecznie – chociaż zwolennikom serdeczniej - dziękuję.
W ferworze politycznych polemik, umknął mi mały jubileusz mojego bloga. Przynajmniej tego, który prowadzę na Salonie24. Otóż w ostatnią środę popełniłem na nim pięćsetny wpis.
To już półtora roku, kiedy aktywniej zająłem się blogowaniem. Ta działalność jednych irytuje, innych rozbawia, czasem śmieszy, a czasem nawet – z którego to powodu jest mi bardzo miło – niektórych inspiruje.
Wszystkim sympatykom dziękuję. Wobec krytyków wyrażam nadzieję, że będę dla nich źródłem i okazją do kąśliwych złośliwości, a nie na przykład do zawału serca. Wszystkim serdecznie – chociaż zwolennikom serdeczniej - dziękuję.
Ten mały jubileusz skłania mnie do trzech uwag. Po pierwsze doceniam blog jako nowe wcielenie zapomnianego nieco już pamiętnikarstwa. Tak, to jest rodzaj pamiętnika, albo też dziennika. Ta nowa forma pamiętnikarstwa daje mi dużą satysfakcję.
Po drugie cieszę się, że tą metodą mogę brać udział w interesujących debatach publicznych. Tekst Piotra Semki, z jednego z ostatnich numerów Uważam Rze, w którym opisując sprawę abpa. Bezaka powołując się na mój wpis, jest dla mnie satysfakcją równie wielką.
I wreszcie kwestia trzecia. To prawdziwy wirtualny egalitaryzm. Prawdziwa wolność dyskusji. To frajda wynikająca z prowadzenia dyskusji w przestrzeni, w której opinie Ufki, Wywczasa, Rosemanna, Libickiego, Migalskiego, czy nawet Kaczyńskiego są sobie równe. Ta świadomość również sprawia mi wielką przyjemność. Tak więc, jubileusz owej pięćsetnej notki traktuję jako okazję do wyrażenia tych właśnie, trzech rodzajów satysfakcji. Wszystkim czytelnikom kłaniam się głęboko
Tu polityka zaczyna swój dzień:www.300polityka.pl
Komentarze
Pokaż komentarze (48)