Gdy więc dziś widzę jak oburza się Mariusz Błaszczak, jak oburza się na Platformę posłanka Jadwiga Wiśniewska i jak w tej sprawie drze szaty portal WPolityce.pl, to mogę to sobie tłumaczyć tylko dwoma przyczynami. Albo kłopotami z pamięcią, albo nawróceniem. Bo przecież nie hipokryzją. Co to to nie! Przecież wszyscy doskonale wiedzą, że kto jak kto, ale Mariusz Błaszczak i Jadwiga Wiśniewska hipokrytami na pewno nie są…
Dziś jeszcze raz wracam do tak zwanego głosowania „eugenicznego”. Wracam, choć przyznam szczerze, że chyba w myśli, którą chcę tu przedstawić, wyprzedziła mnie redaktor Monika Olejnik. Nie widziałem jej wczorajszego programu, ale – o ile mam w tej sprawie dobre informacje – to jej gościem był sam Joachim Brudziński.
Biedny Jojo zdaje się gimnastykował się niemiłosiernie próbując odpowiedzieć na pytanie, które i mnie – podobnie jak znanej dziennikarce – przyszło do głowy czwartkowym popołudniem. Pytanie o wolność głosowania posłów nad kwestią ochrony wtedy, gdy to PiS miał w tej sprawie decydującą większość.
Gdy więc wczorajszym późnym popołudniem słyszałem w telewizji pełne oburzenia słowa Mariusza Błaszczaka, jak to premier Tusk popiera w sprawach ochrony życia projekty lewackie, a potem widziałem pełną bólu twarz, solidaryzującej się z nim posłanki Jadwigi Wiśniewskiej, to sięgnąłem do zakamarków mojej dobrej pamięci. Pamięci jak widać tak dobrej jak Moniki Olejnik. I przypomniałem sobie kilka faktów.
Przypomniałem sobie jak to w roku 2007, po zgłoszeniu projektu konstytucyjnej ochrony życia, Jarosław Kaczyński zapewnił Marka Jurka, że to on ma wolną rękę w pracy nad tym tematem. Że to on wskazuje szefa nadzwyczajnej komisji do rozpatrzenia tego projektu. No i miał wolną rękę. I wskazał. Posłankę Lucynę Wiśniewską. Co z tego wyszło? Ano wyszła Wiśniewska, tyle, że… Jadwiga! Dlaczego? Bo podobno kierownictwu Klubu PiS zwyczajnie – pomyliły się osoby!
Później śp. Prezydent Kaczyński zgłosił własny, prezydencki projekt konstytucyjnego „umocnienia” ochrony życia. Projekt zdruzgotany następnie przez wszystkich – niezależnie od ich poglądów – ekspertów. Projekt de facto tę ochronę osłabiający. To właśnie po ich opinii, za projektem tym, w komisji nadzwyczajnej padł tylko jeden głos. Głos posłanki Jadwigi Wiśniewskiej!
A potem pamiętam spotkanie Klubu PiS, na którym Jarosław Kaczyński próbował zmusić posłów, by głosowali wyłącznie za owym zdruzgotanym projektem. Gdzie groził nie wpisaniem inaczej myślących na wyborcze listy. Mówił coś o rublu i cnocie i nie dopuścił do głosu Marszałka Sejmu Marka Jurka. Pamiętam, bo na tym Klubie byłem.
A potem jeszcze pamiętam, jak ten ostatni – długo i szczegółowo relacjonował, właśnie w Kropce nad I, jak to Marek Kuchciński próbował złamać jego sumienie. I jak prezes PiS wychwalał poczciwą posłankę Jadzię Wiśniewską za jej odpowiednią postawę. Przy tym wszystkim, nawet najusilniejsze sugestie kierownictwa PO to przysłowiowa bułka z masłem. Jak widać, Monika Olejnik też to pamięta…
Ktoś powie, że zmyślam. Że to nieprawda. Że mam sklerozę, bo wtedy – tak jak i teraz – PiS był w całości za. Tak. Był. Bo Jarosław Kaczyński po prostu się wystraszył. Ale to można sprawdzić. Jak? Ano wystarczy tylko sięgnąć do traktującej o tej sprawie książki Tomasz Terlikowskiego „Prawo do życia – zdradzona nadzieja”. Albo jeszcze lepiej – zapytać Marka Jurka.
Gdy więc dziś widzę jak oburza się Mariusz Błaszczak, jak oburza się na Platformę posłanka Jadwiga Wiśniewska i jak w tej sprawie drze szaty portal WPolityce.pl, to mogę to sobie tłumaczyć tylko dwiema przyczynami. Albo kłopotami z pamięcią, albo nawróceniem. Bo przecież nie hipokryzją. Co to to nie! Przecież wszyscy doskonale wiedzą, że kto jak kto, ale Mariusz Błaszczak i Jadwiga Wiśniewska hipokrytami na pewno nie są…
Tu polityka zaczyna swój dzień www.300polityka.pl
Komentarze
Pokaż komentarze (27)