Co to znaczy "polityka na kolanach"? A"polityka uśmiechów"? Nic! To takie udawanie, że PiS coś uzyskał w polityce zagranicznej. Jak nie można się niczym pochwalić to trzeba przynajmniej stworzyć pozory!
Można się o tym przekonać czytając wczorajszy wpis Pawła Kowala Czy to koniec "polityki usmiechów"?.
Kowal unika konkretów jak ognia. Dużo za to pisze o wrażeniach, przypuszczeniach i symbolach.
Choć jest posłem i członkiem komisji spraw zagranicznych, to zwyczajnie nie rozumie, że ogłada, spokój i uśmiechy są w dyplomacji bardzo pożyteczne. To dlatego takie postępowanie określa się jako dyplomatyczne, a jego przeciwieństwo porównuje się do zabawy dzieci w piaskownicy.
Panie Pośle niech Pan powstanie z kolan, otrzepie spodnie z piasku, i wesprze Tuska w jego próbach ułożenia sensownej polityki zagranicznej.
Zabawnym przykładem skuteczności polityki uśmiechów poznaliśmy podczas debaty Tuska z Kaczyńskim przed wyborami. Kaczyński z zachwytem opowiadał jak miłe było jego spotkanie z Zapatero. Tak z tym wrednym zwolennikiem gejowskich małżeństw i aborcji! Wystarczyło, że Zapatero się trochę uśmiechnął, szepnął parę darmowych komplementów, a już nasz wielki wódz uznał go za swojego przyjaciela.
Kowal oczywiście jest za tym aby "Polska w polityce zagranicznej mówiła jednym głosem". Sek w tym, że cały swój artykuł poświęca kopaniu PO, a nie szukaniu porozumienia. A przypomnijmy Kowal jest aktywnym politykiem, a nie komentatorem, więc to co pisze ma wpływ na "poprawę" stosunków pomiędzy PO i PiS, sorry... Prezydentem.
Komentarze
Pokaż komentarze