rzeźbiarka

oprowadza po swoim raju na ziemi

 

taka już jest że wystarczy kawałek bułki
aby ławica narybku całowała ją po rękach

jakże łaskocze o jakże łaskocze
gdy łagodnie zamyka dłonie wokół biżutem napełnionej czary

pokusa uniesienia ponad poziom glinianki
i postawienia na smukłej stróżce
jest krótkotrwała

odkłada więc kielich do zmąconej gabloty

uwijające się rozbłyski popychają rozmiękły okruch
coraz dalej coraz mniejszy między obłoki

z samotnych palców zsuwają się krople kontekstu

osuszy o biodra znużonej sukni
cięższej niż biskupia

a później pooglądamy sobie ważki
gdy ona będzie miała na myśli argument

*

przyznasz
nawet najbardziej szmaragdowo-lazurowa kaldera
może się wkurzyć przez nieporozumienie