Historia - w wielkiej części za sprawą przeciwników politycznych, w ogromnej dzięki propagandzie PRL-u - obeszła się z nim okrutnie. Ale to przecież taka wielka satysfakcja, gdy szakal może kąsać lwa. Choć nie uniknął błędów, ciężar na szali jego zasług dla Ojczyzny jest nieporównywalnie większy.
125 lat temu, 11 marca 1886 roku, urodził się późniejszy marszałek Polski - Edward Śmigły-Rydz.
Mój osobisty stosunek do Marszałka najlepiej oddają słowa, zapisane we wspomnieniach szefa sztabu dowództwa obrony Warszawy – pułkownika dyplomowanego Tadeusza Tomaszewskiego, przypominające krótkie spotkanie, do którego doszło pewnego mrocznego, wrześniowego wieczora 1939 roku w Warszawie:
„…czekam długą chwile, gdy nagle otwierają się drzwi i ku memu wielkiemu zaskoczeniu wychodzi naczelny Wódz, marszałek Polski Śmigły-Rydz. Prężę się na baczność. Marszałek przechodzi i czuję wyraźnie, że nie poznaje mnie, chociaż mnie widzi, chociaż tak dobrze mnie zna. Idzie krokiem wolnym, lecz ciężkim. Kłania mi się głową, lecz nie widzę starego znanego uśmiechu na twarzy, jest wpatrzony gdzieś w głąb swego jestestwa, w swoją tajemnicę, w swoją straszliwą odpowiedzialność. Przechodzi, mija mnie i idzie długim jasnym korytarzem, a w ślad za nim moje myśli…
Rozumiem go, czuję go i w myślach błogosławię, i zaklęć wzywam, by go natchnąć siłą, decyzją, jasnością myśli i wolą niezłomną. Idzie wciąż długim korytarzem i widzę zarys jego ramion i ciężar nań włożony, tłoczący je ku ziemi, i rozumiem, że oto człowiek i nic tylko człowiek; i mam dla niego w tej chwili uczucie wielkiej tkliwości… Nagle zniknął za załomem korytarza, by zniknąć mi na zawsze.
Nie było w Polsce generała łącznie z potężną postacią starego Marszałka, do którego miałbym większe zaufanie, większą żołnierską miłość.”
Komentarze
Pokaż komentarze (23)