Oświadczenie wstępne: w adwencie śpiewamy adwentowo, ale do kolęd się gotujemy. Co czyni autor, zapodając zawczasu płytkę swą właśnie wydaną, której można posłuchać , którą można zakupić albo samemu pośpiewać ze śpiewnika staropolskiego, darmowo do wzięcia w pdf-ie.
Dzierżyński a Herod w 1988
List Jaruzela, opublikowany w związku z wiadomo czym, przypomniał mi o Herodowo-szopkowym exposé. Bo wiecie, Szanowni i Zacni: niedole Heroda już dawni szopkarze opiewali. Wiadomo, że „Heród | dobroczyńcą był dla sierót” i niczemu winien nie był, przeciwnie, cierpiał najbardziej ze wszystkich postaci Historii Świętej. Przewidzieliśmy to, ba - w roku 1988, kiedy odbyła się pierwsza nasza szopka „dominikańska” (teraz, w niedzielę za tydzień, będzie już XXIII), ta niezapomniana, kiedy to po wyśpiewaniu przez Heroda osiemnastowiecznej skądinąd kwestii:
...Ach, biada, biada mnie Herodowi,
utrapionemu wielce królowi,
żem ja takiemu czasowi
złemu podpadł kłopotowi...
- najpierw wchodzili na scenę Trzej Królowie pod postacią MELS-a niepełnego (Marks, Engels, Lenin, Stalin – ten ostatni się nie zmieścił) – i przybywał osobiście Feliks Dzierżyński, aby osobiście wykonać wyrok na Byłym Współpracowniku, po rzezi niewiniątek już nieprzydatnym.
Pieśń Heroda nie ma racji bytu pośród kolęd poza szopkarskim wygłupem. Jest też w gruncie rzeczy okrutna. A jednak – jakże ludzi zabawia. Tym niemniej rzeczywistość rzezi niewiniątek mrozi krew w żyłach.
Jakże podobnie jest dziś z Jaruzelem. Staruszek. Niewiniątko. Prześladowany przez cepeliowskie zjazdy żądnych krwi oszołomów. Wszystko można obrócić w szopkę. A rzeczywistość – jest tak naprawdę porażająca. Starczy to sobie uświadomić.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
W załączeniu – na stronie www.kresy.pl, w dziale felietonów – empetrójka kolędy osiemnastowiecznej z płyty naszej: „Ach, biada, biada mnie Herodowi”.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)