KABARET, PAPIEŻ, GORZKIE ŻALE, POWSTANIE

Szedłem niedawno (jak i dziś) na Gorzkie żale w naszym kościele.

Spotkał mnie niepełnosprawny.

Nie znamy się bliżej, ale zawsze mówimy sobie dzień dobry, potem on pyta dokąd idę, ja mówię, on dziękuje i mówimy do widzenia.

Nigdy nie wymieniamy opinii.

- Dokąd idziemy? - zapytał.
- Do kościoła.
- Na Gorzkie żale?
- Na Gorzkie żale.
- Piękne są Gorzkie żale.

Poszedł dalej.

Wróciłem i czytam: jakiś kabaret twierdzi, że Papież jest biologicznie człowiekiem.

Ta nowa prawda ma śmieszyć ludzi postępu, a uświadamiać vel obrażać moherów.

Nihil novi, to już było za Stalina, za Hitlera i za surrealistów (znane podówczas hasło: épatez le bourgeois obejmowało też ośmieszanie wiary & kapłanów).

Czyli, rzecz beznadziejnie déjà vue.

Niemniej wymaga reakcji; nie wobec kabaretu; wobec tego, że coraz bardziej diabeł jak lew ryczący etc.

Więc do spowiedzi, potem na Gorzkie żale, bo piękne są Gorzkie żale. A potem robimy powstanie. Już chyba trzeba.