Chcieli rozmawiać z diabłem

W sporze o postawę "S" wobec śmierci ks. Popiełuszki znów pojawia się w s24 przekonanie, że sam fakt dążenia do rozmów z komunistami był zdradą stanu. Bo jak można rozmawiać z mordercami ks. Jerzego...

Zanim podejmę polemikę, muszę wyjaśnić, na czym sam wtedy stałem. Otóż byłem pesymistą-rekordzistą. Pracowałem w podziemiu, by być w zgodzie ze sobą i swoim sumieniem. Za grosz nie wierzyłem jednak, że ujrzę kiedyś efekt. Powtarzałem wtedy z pełnym przekonaniem, że wolnej Polski nie doczekam ani ja, ani moje dzieci - może wnuki. Co więcej, powtarzając sobie i czasem też poznawanym dziewczynom, że jestem już "żonaty z rewolucją" - nie tworzyłem wtedy warunków, by móc kiedyś mieć dzieci.

Dlatego apele o rozmowy zawsze uważałem za naiwne i beznadziejne. W 1982 i w 1984, w 1986 i nawet w 1988. Wiara, że coś się może zmienić, nie zakiełkowała we mnie nawet po 31 sierpnia 1988 i zapowiedzi rozmów Wałęsa-Kiszczak. Ani nawet w dniu debaty TV Wałęsa-Miodowicz. Adrenalinę podobną do tej z lat 1980-81 poczułem dopiero, gdy pod koniec stycznia 1989 stało się jasne, źe będzie okrągły stół. Nie umiałem sobie wszakże nawet wyobrazić, czym się zakończy.

Ale uczciwie muszę przyznać, że innego wyjścia niż owe apele o rozmowy z czerwonymi podziemna "Solidarność" nie miała. Była ruchem pokojowym, od dnia swego powstania, przez czas karnawału 1980-81 i czas podziemia do 1989. Ruchem nastawionym na zmiany poprzez negocjacje z tymi, w których rękach była milicja, bezpieka, ZOMO, wojsko. Z tymi, którzy strzelali do bezbronnych cywilów w 1956, 1970 i 1981. Z tą władzą. Bo innej nie było. Bo zbrojna rewolucja była zbrodniczą utopią, a na pomoc z zewnątrz, na rozpad bloku sowieckiego się nie zanosiło.