Gradacja zdziwień

W zeszłym tygodniu wicepremier Waldemar Pawlak ogłosił, że złoży projekt ustawy o unieważnieniu opcji walutowych. Trochę mnie to zdziwiło. Media przyjęły rzecz dość obojętnie, co nieco bardziej mnie zdziwiło. Ale tylko nieco, bo trudno oczekiwać od przeciętnego dziennikarza, by rozumiał, czym są opcje i czym jest zamiar ich ustawowego unieważnienia. Czekałem na reakcję premiera, którego niektórzy najstarsi ludzie jeszcze pamiętają jako przynajmniej umiarkowanego zwolennika liberalizmu (tak, tak i to jeszcze po Cuszimie było). Reakcji zrazu nie było, bo Donald Tusk miał ważniejsze rzeczy na głowie: wyjazd do Monachium i tragedię polskiego geologa w Pakistanie. Nadszedł jednak nowy tydzień, Tusk z Pawlakiem widzieli się na rządzie, wystąpień publicznych premier miał sporo. I co? Cisza! A to już lekki szok. Rozumiem, że Tusk nie chce popełnić błędu Cimoszewicza. Nie domagam się, by przygadał firmom, które rwały się do opcji, a teraz płaczą. Ale prosi się o sygnał - nie tylko dla inwestorów, także dla takich szaraczków jak ja - czy Polska poważnie rozważa takie numery. Brak tego sygnału to już wielkie zdziwienie. Ale największe budzi coś innego: w mediach, także zachodnich, cisza, giełda i rynki nie reagują. Takie czasy, socjalizm górą.