Młody płacić nie chce

Mój 12-letni syn przyszedł przed chwilą do mnie z zaskakującym pytaniem: - Tata, ile jesteśmy winni Unii? Wywiązała się dłuższa rozmowa, w której próbowałem wysondować, skąd mu się to pytanie wzięło, co rozumie pod pojęciem "my", dlaczego pyta o Unię itd. Młody wymiękł lekko, gdy zapytałem, czy chce pojąć różnicę między budżetem państwa i sektorem finansów publicznych. Zażądał liczb dotyczących samego rządu. Słysząc, że to sporo ponad 500 mld zł, zatrzepotał powiekami. Próbowałem go pocieszyć, że USA są zadłużone znacznie bardziej, nawet gdy porównywać liczbę ludności czy PKB. Młody zainteresował się, komuż to Stany Zjednoczone winne są pieniądze: wyobrażał sobie chyba, że nie ma na świecie bogatszego państwa, a państwo tylko od innego państwa może pożyczyć. Zdziwił się znowu słysząc, że głównym wierzycielem - i w USA, i w Polsce - są krajowe, w uproszczeniu, banki, i jął rozważać, kto i jak ma im zapłacić. - Zrozum, chłopie: kiedy rząd pożycza, ty będziesz musiał to oddać - rzekłem, by zaraz pożałować. Twarz Młodego stężała, oczy błysnęły gniewem, palce składały się już niemal w zabroniony gest. - Z naszych podatków? Mowy nie ma! - zawrzasnął i wybiegł z kuchni, w której chyba nie tylko u nas toczy się większość poważnych domowych dyskusji. Mimowolnie pomyślałem, że życie napisało właśnie scenariusz klipu dla Platformy. W ostatniej scenie mój Młody, w dziurawych portkach, stałby nad moim grobem szlochając: - Dlaczego pozwoliłeś mnie sprzedać? Kamera musiałaby pracować ostrożnie, bez zbyt szerokich planów. O dwa lata starsza córa słuchała tego wszystkiego z wyrazem twarzy, który mówił: - Przecież to oczywiste. Ale to przecież nie ma żadnego znaczenia. Ja muszę kupić nowy błyszczyk.