Giertych superstar

Można wicepremiera Romana lubić, można go nie znosić. Można jego poglądy chwalić, lub ich nie trawić. Ale nie należy go nie doceniać. On wie, na czym polega ta gra, w której od paru lat bierze udział.

Między innymi gra ta polega na tym, by dobrze żyć z dziennikarzami. Bracia Kaczyńscy nigdy tego nie potrafili. Giertychowi wychodzi to coraz lepiej, choć równolegle posądza część mediów o wszysko, co najgorsze.

Oto przybywa na spotkanie u prezydenta w sprawie akt WSI. Nie beemą, jak Lepper, lecz piechotą. Zatrzymuje się, przez kilka minut odpowiada na pytania tak, by niewiele powiedzieć, ale żeby były z tego przyzwoite radiowe lub telewizyjne "setki".

Po dwóch godzinach spotkanie się kończy. Beema z Lepperem wyjeżdża, włącza syrenę, dziennikarze pierzchają na boki. Za chwilę idzie Giertych. Z rozluźnioną miną mówi, na czym polega zawarty u prezydenta kompromis: akta ujawniać będzie prezydent wraz z prezydium rządu, a szczegóły się dopracuje.

Pada pytanie o tragedię czternastolatki z Gdańska. W ułamku sekundy, jak doświadczony aktor, wicepremier zmienia nastrój, wyraz twarzy i timbre głosu, by zapowiedzieć surową karę dla sprawców upokorzenia dziewczyny.

Czy macie Państwo jeszcze jakieś pytania? Nie? To dziękuję, do zobaczenia - sylwetki Giertycha i dwóch ochroniarzy, z których jeden prawie dorównuje mu wzrostem, oddalają się. Lider Ligi zmierza spacerkiem na samorządową konwencję wyborczą partii trzy ulice dalej.

Giertych wiele się już nauczył i nadal uczy się szybko. Ci, którzy widzą w nim zagrożenie, niech dostrzegą najpierw, że to już przeciwnik poważny.