Byliśmy i zarykiwaliśmy się. Po wyjściu Basia (12) utrzymywała, że takie sobie, ale cóż: nie było to arcydzieło, bo być nie miało. To po prostu kolejna, solidna odsłona francuskiej komedii. Dla Tadzia (10), dla mnie (48) oraz dla mojej K. i jej siostry, które są gdzieś między mną a Tadziem (szczegóły pominę) - bardzo fajnie spędzone półtorej godziny. Dla Basi zresztą też - wiem, co mówię :) I Wam wszystkim śmiało polecam.
Swoiste mistrzostwo serii Taxi polega na tym, że każdy sequel to kopia pierwowzoru: nikt nie sili się na nowe spojrzenie, zmianę nastroju, nowatorski wątek. Gagi wciąż niemal takie same (policyjny radar na podmarsylskiej autostradzie zawsze w tym samym miejscu), charaktery wciąż tak samo przerysowane, bohaterowie się nie starzeją (choć dzieci im rosną) - i film nie starzeje się ani trochę. Zmieniają się tylko auta - teraz Daniel jeździ peugeotem 407, a policjanci masowo rozwalają 207-ki. Ale jeden jeżdzi, a drudzy robią karambole wciąż z tym samym wdziękiem.
Już na wstępie komisarz Gilbert odbywa z jednym z podwładnych przeuroczy dialog o tym, co widać na jedenastej i czy to z prawej, czy z lewej strony dwunastej. Sam przebija siebie, gdy torturuje aresztanta z Belgii: puszcza mu Jacquesa Brela na 78 obrotów. W finale przebiera się za Rambo i zdobywa najpiękniejszą bramkę filmu.
Jak zwykle jest to też film o przejawach prawdziwej męskiej przyjaźni. Gdy Daniel narzeka na nowe porządki w domu: taksówkę mam trzymać na dworze - Emilien przyznaje: Nieludzkie. Gdy zaś Emilien tradycyjnie wylatuje z pracy, Daniel pociesza go po swojemu: Effectivement, tu es vraiment dans la merde.
Taxi 4. Reż. Gérard Krawczyk. Premiera 14 lutego, polska - miniony piątek. 82 min. (pomiar własny :)
Komentarze
Pokaż komentarze (9)