Z kogo się śmiejecie?

Wczoraj królową polskiego internetu została pani Natalia Rodziewicz. Pani z Ruchu Palikota tak pięknie opowiada o swoim programie wyborczym, że łzy wyciska. Co prawda te łzy lecą ze śmiechu, ale co tam. Grunt, że jest głośno. Nawet w ten sposób można zaistnieć w całej Polsce, choćby to były jedynie wybory w Elblągu.

Im dłużej jednak o tym myślę tym mniej wesołe myśli przychodzą mi do głowy. Obśmianie pani Natalii przypomina mi pewną sztukę Mikołaja Gogola, która kończy się słowami: Z kogo się śmiejecie? Z samych siebie się śmiejecie. Przecież pani kandydatka nie spadła z księżyca, nawet jeśli robi takie właśnie wrażenie. Pani Rodziewicz jest wytworem naszych czasów. I doskonałym przykładem na to, że nasi politycy w całej swojej masie to właśnie takie produkty. Jedynym brakiem tej pani jest mianowicie to, że nie przeszła odpowiedniego szkolenia. Ci poważniejsi politycy w większości mówią to samo, tylko ładniej. I sprzedają nam takie mowy, z których zupełnie nic nie wynika. Jakby tak panią podszkolił jakiś spec, zostałaby prezydentką.

Pamiętacie państwo brednie, jakimi raczą nas co jakiś czas tuzy z pierwszej ligi, dumnie zasiadające w parlamentarnych ławach? Głupoty na temat Powstania Warszawskiego, wygadywane przez pana Hofmana czy pana Jońskiego? Niewiedzę na temat podstawowych organów parlamentarnych posła Biedronia, podobno piszącego doktorat z politologii? To, co mówi pani Rodziewicz sytuuje ją w tej samej lidze. W dokładnie tej, w której mogą istnieć „pionowe korytarze”.

Śmiejemy się, ale przecież to my wybraliśmy – głosując lub nie głosując, to rzecz równorzędna przecież – wiele takich osób. Są i byli posłowie znani tylko z tego, że są znani, jak choćby tak zwane sławy Big Brothera. Sami się przecież nie wybrali, ileś tam osób zawierzyło im swój (i nasz wspólny) los na całe cztery lata.

Żyjemy w czasach, w których wykształcenie zwyczajnie przeszkadza. Zwłaszcza w karierze politycznej. Liczy się wygląd i siła przebicia. O wiele większą popularność można zdobyć dzięki występowi w telewizji niż napisaniu projektu porządnej ustawy. Większości pasuje, że pan czy pani w ładnym makijażu i ciuchach umie tańczyć, a czytanie ze zrozumieniem ma w głębokiej pogardzie. W efekcie mamy to, co mamy – buble prawne, które trzeba zmieniać zanim wejdą w życie albo reformy, które wymagają reformy zanim zacznie się je w ogóle wdrażać. Dlatego naprawdę warto obejrzeć ten wywiad parę razy. Może wtedy zrozumiemy, że były aktor czy sportowiec niekoniecznie zna się na rządzeniu. Inaczej przyznamy rację jednemu z naszych poetów, który pisał przed wiekami: Polak przed szkodą i po szkodzie głupi.