Profesor Szczeklik nie żyje i jest mi smutno

Nikt dzisiaj na s24 nie podjął tego tematu, dlatego czuję się zobowiązany napisać parę słów o kolejnym zmarłym – prof. Andrzeju Szczekliku, kardiologu z Krakowa. Zmarł dzisiaj w szpitalu przy ul. Skawińskiej w Krakowie (informacja z GW).  Profesora nie znałem - dzieli nas pokolenie i odległość - ale jak każdy z “branży” słyszałem o nim i osiągnięciach.  W moim przypadku zaczęło się od jego prac nad udziałem prostacykliny w patogenezie miażdżycy. Teorii sformuowanej przez prof. Gryglewskiego, ale rozwiniętej przy bardzo aktywnym udziale prof. Szczeklika.  Ja w tamtych latach studiowałem medycynę, interesowałem się miażdżycą  i śledziłem te prace z zapartym tchem.  Teoria nie zdała do końca egzaminu, ale taki już los naukowca – nie zawsze wdzięczny.  Zperspektywy lat ważniejsze okazały się osiągnięcia prof. Szczeklika z patogenezy astmy oskrzelowej.  

Prof. Szczeklik był wyjątkowo często cytowanym naukowcem z liczbą cytowań 11204.  Piszący te słowa poświadcza, że jest to liczba oszołamiająca.  Najcześciej cytowana praca z jego udziałem to “Allergic rhinitis and its impact on asthma” (Katar alergiczny i jego wpływ na astmę). Praca została opublikowana w 2001, prof. Szczeklik jest jednym z szeregu współautorów, ale za to artykuł ma atronomiczną ilość cytowań 960.  Szereg innych prac zmarłego było cytowanych ponad 200 i 300 razy - równie imponujące liczby. 

Jednym słowem przeogromna strata dla polskiej nauki.  

I to tyle mojej notki.  Żałuje, że go nie znałem; nawet nie spotkałem.  Smutno mi, że odszedł, a ja nie potrafię napisać czegoś bardziej osobistego, albo związanego z jego działalnością jako klinicysty.  Z tego powodu też mi smutno.  Przypomina mi się kolejny profesor z jego pokolenia, jego przyjaciel, a mój mentor (nazwisko pominę), który też zmarł stosunkowo niedawno.  No i teraz jest mi całkiem smutno.