Laudacja dla komucha roku Tow. Profesora Tadeusza Iwińskiego

Wielce szanowny pan profesor swoim słowem i czynem już dawno zasłużył sobie na ten tytuł, dlatego jedyna wątpliwość jaka nasuwa się przy postaci tegorocznego zwycięzcy to pytanie - „ dlaczego tak późno?” 

 

Łza kręci mi się w oku, kiedy przypomnę sobie jak jeszcze kilka lat temu, jako student politologii, czekałem na zajęcia z profesorem.  Z uwagi na jego liczne obowiązki nie były to częste spotkania. Jedynie raz w miesiącu mogliśmy czerpać ze skarbnicy wiedzy jaką był i nadal jest Tadeusz Iwiński. Mało tego to co inni wykładowcy przekazywali żmudnie co tydzień przez  półtorej godziny, on potrafił w wersji skumulowanej przedstawić na kilkugodzinnym maratonie podczas comiesięcznych spotkań. 

Informacji jakie zdobyliśmy dzięki tym zajęciom trudno było by szukać w książkach z zakresu stosunków międzynarodowych. Do dziś wspominam dowcipy opowiadane przez ulubionego wykładowcę: Żydzi, radio Erewan czy jeszcze bardziej wyszukany humor , wszystkie te dziedziny, odnosiłem wrażenie, były głęboko zgłębione przez profesora. 

Na jego zajęciach, nie brakowało również wzruszeń, kiedy pokazywał nam mapy zakupione podczas jego licznych wojaży po świecie i wtrącał anegdoty o urodzie kobiet z różnych stron świata. Najwidoczniej piękne kobiety i języki obce to dwie wielkie pasje profesora. Nie może więc nikogo dziwi jego słabość do tłumaczki (sic!).

Myli się jednak ten, kto myśli, że na zajęciach z profesorem Iwińskim, nie było mowy na temat konfliktów międzynarodowych, które miały być meritum jego wykładów. Były i to jakże użyteczne. Otóż dzięki profesorowi, wcale nie byłem zdziwiony kiedy, we wrześniu 2009 różne  osoby poddawały w wątpliwość określenie zbrodni katyńskiej jako ludobójstwa. To co dla wielu było szokiem ja już przerobiłem kilka lat wcześniej. 

 

Profesor nie tylko  dzieli się swoja wiedza z studentami. Dzięki mediom stara się on dokształcać całe społeczeństwo. Potrafi nawet jak to było w programie Jana Pospieszalskiego, pouczać uciekinierkę z komunistycznego Wietnamu, na temat zasług jakie dla jej kraju posiada tamtejszy czerwony reżim. Profesor, nie boi się również mówić prawdy ( czerwonej) prosto w oczy. Któż inny potrafiłby Kubańczykowi powiedzieć, że jest za mało oczytany w kwestii Che Guevary i kubańskiego reżimu i w związku z tym nie ma w dyskusji racji? 

 

Kończąc ten artykuł muszę jednak wyrazić wielkie żal, z powodu faktu niewielkiej liczby osób, które otrzymały zaszczyt napisania pracy magisterskiej u tego jakże zasłużonego dla olsztyńskiej uczelni profesora. Z tego co pamiętam, w moim roczniku nikt nie dostąpił tego zaszczytu. Tym bardziej należy się obawiać, czy Pan profesor będzie miał swojego następcę, który w przyszłości godnie zastąpi swojego promotora, zdobywając kolejne tytuły komucha roku i rozsławiając olsztyńską politologię nie tylko w kraju ale i świecie. Mało powiedzieć w świecie, wśród największych tego świata. Bowiem w swej skromności Tadeusz Iwiński nie raz wspominał o swojej znajomości z premierem Hiszpanii – Zapatero.  

Nie zdziwmy się zatem, gdy tak światowy człowiek, wkrótce będzie mógł się poszczycić tytułem eurokomucha roku.