12 obserwujących
398 notek
273k odsłony
  371   0

Za napad Rosji na Ukrainę odpowiedzialny jest Zachód

Cykliczny rozwój rosyjskiego systemu totalitarnego

Za tragiczną w skutkach napaść Rosji na Ukrainę, której przebieg teraz śledzimy, odpowiada tak zwany Zachód, a dokładniej mówiąc, w porównywalnym stopniu jego brak wiedzy na temat istoty sytemu rosyjskiego totalitaryzmu oraz nierespektowanie podstawowych wartości etycznych cywilizacji śródziemnomorskiej.

Popularność teorii niezmienności istoty komunizmu paradoksem przełomu lat 80-tych i 90-tych


Gdy w 1985 roku władzę na Kremlu przejął relatywnie młody komunista sowiecki Michaił Gorbaczow i zapoczątkował zmiany określane mianem „głasnost”, „pierestrojka” „uskorienije” – w skrócie – nomen omen – GPU (skrót nazwy sowieckiej policji politycznej w okresie 1922-1923), które – jak się Zachodowi niesłusznie wydawało – miały całkowicie zmienić totalitarny system komunistyczny w Związku Sowieckim, na całym świecie zaczęto się interesować tym, co się dzieje na Kremlu.

Nawet świeżo „upieczony” – w 1988 roku na uniwersytecie monachijskim doktor politologii, uchodźca polityczny z Polski, piszący te słowa, był zapraszany na wykłady przez najbardziej prestiżowe uniwersytety na świecie z powodu zawartości swej dysertacji. Tytuł mojej pracy doktorskiej (w tłumaczeniu na język polski) brzmiał bowiem: „Niezmienność istoty systemu komunistycznego: zniewolenie jednostki jako trwała istota komunizmu”.
_______________________________________________________________________________________________________________________________
image
________________________________________________________________________________________________________________________________
Dysertacja monachijska nt. systemu komunistycznego wzbudziła pod koniec lat 80-tych spore zainteresowanie nie tylko w środowiskach akademickich, ale także politycznych, zwłaszcza w USA.

Tytuł wzbudzał zainteresowanie nie tylko w kręgach akademickich, ale także politycznych, gdyż stał w sprzeczności z tym, co wydawało się liberalizacją systemu komunistycznego w czasie pieriestrojki Gorbaczowa. Nie tylko zostałem zatrudniony przez jednego z najwybitniejszych sowietologów – profesora Michaela Voslensky’ego (autora „Nomenklatury”)  w kierowanym przez niego w Bonn instytucie sowietologicznym,  ale byłem zapraszany zarówno przez takie uczelnie amerykańskie, jak Stanford University, University of California at Berkeley czy London School of Economics and Political Science, a nawet tak egzotyczne, jak University of Hawaii at Hilo na Hawajach oraz El Colegio de Mexico w Meksyku, a także przez Council for Inter-American Security w Warszyngtonie, kierowany przez profesora Johna Lenczowskiego, jednego z doradców do spraw bezpieczeństwa narodowego prezydenta Stanów Zjednoczonych oraz przez wielu członków Kongresu USA.
________________________________________________________________________________________________________________________________

image

________________________________________________________________________________________________________________________________
Na przełomie lat 80-tych i 90-tych zainteresowanie sytuacją w ZSRS było tak duże, iż jako autor teorii cyklicznego rozwoju systemu komunistycznego, byłem zapraszany na wykłady przez najlepsze uniwersytety świata – tutaj informacja o moim wykładzie pt.: „Will Perestroika Survive Until 1993?” – w USA, Anglii, Kanadzie, Meksyku.
________________________________________________________________________________________________________________________________

image

________________________________________________________________________________________________________________________________

Słuchali moich wykładów o niezmienności istoty systemu komunistycznego oraz jego cyklicznym rozwoju (od komunizmu wojennego do pokojowego i od pokojowego do wojennego itd.), choć ówczesna rzeczywistość sowiecka wskazywała na zupełnie coś innego – możliwość zmiany tej właśnie istoty i przeobrażenie się systemu totalitarnego – jeśli nie w demokratyczny, to przynajmniej w semi-demokratyczny.


Cykliczny rozwój systemu komunistycznego

________________________________________________________________________________________________________________________________

image
________________________________________________________________________________________________________________________________
Ilustracja z polskojęzycznej wersji artykułu nt. cyklicznego rozwoju systemu komunistycznego, obrazująca kolejne fazy rozwoju komunizmu

 
Teza, którą wówczas próbowałem udowodnić, zakładała, iż niezależnie od etapu rozwoju systemu komunistycznego czy przywódców partyjnych jego istota pozostaje niezmienna, a on sam rozwija się w sposób cykliczny. Twierdziłem, iż ówczesne interpretacje, sugerujące rozpad czy też zanik systemu komunistycznego miały dla Moskwy podobne znaczenie, jak np. wypowiedzi George’a Bernarda Show utrzymującego po odbyciu podróży po ZSRS w latach największego głodu, iż obywatele sowieccy są w zasadzie syci.

Najbardziej istotne cechy totalitaryzmu sowieckiego, który przed 1917 rokiem i po 1991 roku  zamiast słowa „sowiecki” lub “komunistyczny” używał (i używa) słowa „rosyjski”, to zniewolenie człowieka jako jednostki, kreowanie nadrzeczywistości zmuszającej do życia w atmosferze schizofrenii, kumulacja władzy, prowadząca do powstania klasy trójciemiężców „władców-właścicieli-kapłanów” (Leszek Nowak) oraz –  najważniejsze – niezmienny historycznie charakter tychże cech, których intensywność zależy od fazy cyklicznego rozwoju systemu totalitarnego (zwanego w ZSRS – w latach 1917-1991 komunistycznym), tj. od tego, czy w danym momencie panuje – jak go nazywam – „przyczajony” czy też „złośliwy” komunizm/totalitaryzm.

Jeśli nie będziemy się cofać o kilkaset lat i naszą analizę rozpoczniemy nie od okresu działania w Rosji Opriczniny, lecz bolszewickiego przewrotu zwanego „Rewolucją Październikową” w roku 1917, możemy określić lata 1917 – 1921 jako okres pierwszego komunizmu wojennego lub złośliwego w Rosji (patrz wykres przedstawiający cykliczny rozwój komunizmu w ZSRS), w którym panował leninowski terror. W 1919 Lenin  oświadczył: „Nie uznajemy ani wolności, ani równości, ani demokracji, gdy sprzeczne są z interesami wyzwolenia klasy robotniczej spod ucisku kapitału”. Stworzona 20 grudnia 1917 roku przez Lenina i Dzierżyńskiego CZEKA zamordowała ok. 500 000 – 1 700 000 osób.

Lenin jednak znakomicie rozumiał znaczenie taktyki „jeden krok w tył, dwa kroki do przodu”, która umożliwiała najpierw ekspansję imperium carskiego, a później sowiecko-putinowskiego. Dlatego 21 marca 1921 roku ogłosił przejście od komunizmu wojennego do tzw. NEP-u (nowej ekonomicznej polityki). Reżim komunistyczny nie był już tak opresyjny i nastąpiła pewna liberalizacja w sferze gospodarki. Oczywiście Zachód dał się nabrać na tę  przejściową zmianę charakteru totalitaryzmu komunistycznego.  Leninowi, podobnie jak później Gorbaczowowi czy Putinowi chodziło o to, by „kapitaliści sprzedali nam sznurek, na którym ich powiesimy.“.

Pierwsza faza komunizmu przyczajonego trwała 8 lat, do wiosny 1929 roku, kiedy Stalin zdecydował się rozpocząć przymusową kolektywizację. Na początku 1930 nastąpiła stalinizacja całego systemu, która zaowocowała milionami ofiar śmiertelnych. Druga faza komunizmu wojennego lub złośliwego trwała do śmierci Stalina w 1953 i zapoczątkowania pewnych reform przez Malenkowa  (a nie Chruszczowa!)  lub – jak chcieliby niektórzy  –  do początku 1956, to jest do „tajnej mowy” Chruszczowa, która oznaczała początek „walki z kultem jednostki”.

Faza chruszczowoskiego komunizmu przyczajonego trwała zatem – podobnie jak NEP – 8 – 11 lat. Przejęcie władzy na Kremlu przez Breżniewa w 1964 roku oznaczało powrót do wzmożonego terroru (psychuszki i łagry dla dysydentów, zwiększenie znaczenia tzw. „środków aktywnego działania„ KGB w polityce zagranicznej ZSRS etc.). Breżniewowska faza komunizmu agresywnego trwała do jego śmierci w listopadzie 1982 lub – jak można także twierdzić – do przejęcia władzy przez Gorbaczowa w marcu 1985 roku – czyli 18-21 lat.

Trzecia w historii ZRRS faza komunizmu przyczajonego, czyli GPU Gorbaczowa (glasnost – pieriestrojka – uskorienje) zakończyła się w 1991 roku (puczem Janajewa) lub  – jak można by też przyjąć – dopiero w 1998 roku, gdy szefem Federalnej Służby Bezpieczeństwa (będącej kontynuatorem KGB) został Władimir Putin, który w 1999 przejął całą władzę w Federacji Rosyjskiej. Trwała zatem – podobnie jak pierwsza i druga – ok. 9 – 13 lat. Zachód ponownie uwierzył w możliwość demokratyzacji Rosji i ochoczo zaczął sprzedawać Moskwie „sznurek”, na którym – jak zwykle – Kreml mógł go „wieszać”.

Czwarta faza komunizmu złośliwego, której scenariusz pisze były oficer sowieckiego KGB, a nie żaden „prezydent Federacji Rosyjskiej”, Władimir Putin – podobnie jak trzy wcześniejsze – charakteryzuje się mordami politycznymi, dokonywanymi za granicą przez służby specjalne, kierowane bezpośrednio przez Putina, który już w latach 1998-99 był formalnym szefem FSB, zbrojnymi napadami na inne państwa (np. Gruzja, Ukraina), w tym zbrodniami wojennymi, szantażem energetycznym, a nawet atomowym. Oczywiście możemy sobie darować słowo „komunizm”, gdyż Putin nie występuje pod sztandarem z sierpem i młotem, lecz z dwugłowym złotym orłem. Jednak istota funkcjonowania sytemu jest taka sama jak w latach 1917-21, 1930-1956 czy 1964-1985.

Putin rządzi już 22-23 lata, czyli tak długo jak trwa faza komunizmu złośliwego Należy przypuszczać, iż po faktycznym podporządkowaniu Moskwie Ukrainy i stratach ekonomicznych wywołanych sankcjami Zachodu, Putin (lub jego następca) wykona leninowski jeden krok do tyłu, by w przyszłości móc ponownie zrobić dwa kroki do przodu. Wizerunek Rosji będzie ponownie tak zmieniany, by Zachód uwierzył znowu w możliwość demokratyzacji imperium rosyjskiego. Wszystko wskazuje na to, iż także tym razem Zachód da się oszukać poprzez wprowadzenie w Rosji czwartej fazy totalitaryzmu (tak naprawdę komunizmu)  przyczajonego.
________________________________________________________________________________________________________________________________

Lubię to! Skomentuj3 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale