Prześladowania prawicy

Od chwili, kiedy Platforma Obywatelska osiągnęła wyborczy sukces, w Polsce z coraz większym natężeniem zaczynają występować zjawiska, które powinny niepokoić uważnych obserwatorów sceny politycznej. Niestety, wokół procesów, któremu będzie poświęcona poniższa notatka, w polskich mediach zapadło niemalże powszechne milczenie, co jest tym bardziej przykre, że dotykam tutaj spraw kluczowych dla funkcjonowania polskiego życia publicznego w najbliższych latach.

Wymienię najpierw kilka faktów, w miarę możliwości zachowując kolejność chronologiczną. Zaraz po wygranych przez Platformę wyborach sąd wydaje absurdalną decyzję o zatrzymaniu na 48 godzin redaktora naczelnego „Gazety Polskiej” Tomasza Sakiewicza i jego zastępczyni, Katarzyny Hejke, w celu doprowadzenia ich na następną rozprawę. Niedługo potem mamy do czynienia ze spaleniem samochodu Julii Pitery, a jest co najmniej dziwnym zbiegiem okoliczności, że w okresie tworzenia się nowej struktury władzy tego typu zdarzenie przytrafiło się akurat tej osobie, która w ekipie obejmującej władzę jest kojarzona jako osoba zdeterminowana w walce z korupcją. Wśród kolejnych działań mamy kilkumiesięczne sabotowanie przez inne instytucje państwowe działań komisji weryfikacyjnej WSI, połączone z działaniami płk Aleksandra Lichockiego, oficera wywiadu PRL, który inspirował pojawienie się serii artykułów mających zdyskredytować Antoniego Macierewicza. Aresztowany zostaje Jarosław Pinkas, wiceminister zdrowia w rządzie Prawa i Sprawiedliwości, który jest przetrzymywany w warunkach o charakterze represyjnym, przez cały okres aresztu odcina się go od dostępu do najbliższej rodziny, jego żonie oświadczając bez podania przyczyn, że nie może zobaczyć się z mężem. Potem wchodzi w nową fazę akcja płk Lichockiego i Tobiasza, ludzi byłych służb specjalnych PRL, inwigilujących prawicę na początku lat ’90.-tych, wymierzona w komisję weryfikacyjną. W jej wyniku dochodzi do bezpodstawnych i skandalicznych rewizji w domach członków komisji weryfikacyjnej WSI, Piotra Bączka i Leszka Pietrzaka, a w trakcie rewizji u Bączka zostają upokorzeni dziennikarze tworzący program „Misja specjalna”, którego podstawową wadą wg niektórych wpływowych ludzi w Polsce jest to, że odgrywa rolę demaskatorską w polskim życiu publicznym. W wyniku akcji ABW zostaje zatrzymany inny dziennikarz, Wojciech Sumliński, który niedawno został aresztowany po raz drugi, po czym próbował popełnić samobójstwo, a w czasie pomiędzy obydwoma aresztowaniami spotkał się z różnorodnymi represjami. Zgodnie z informacjami Sylwestra Latkowskiego, jednego z najbardziej wiarygodnych polskich dziennikarzy śledczych, w ABW powstał portret psychologiczny Sumlińskiego, stwierdzający, że najłatwiej jest złamać go poprzez umieszczenie go w areszcie wydobywczym i  oddzielenie go od jego rodziny, co wskazuje na to, że Sumliński, dziennikarz, który wielokrotnie opisywał patologie WSI, miał być dla atakujących weryfikację WSI „wygodnym świadkiem”, gdyż jako złamany mógłby świadczyć dokładnie tak, jak chcą tego dyskredytujący komisję weryfikacyjną. W samochodach 4 członków komisji weryfikacyjnej WSI w krótkiej przestrzeni czasu odpadały koła, w przypadku samochodu Piotra Bączka odpadło ono przy zjeżdżaniu z trasy szybkiego ruchu. Uszkodzony został także samochód Tomasza Sakiewicza, a opinia biegłego jednoznacznie stwierdziła, że sprawcą tego uszkodzenia mógł być wyłącznie człowiek, który w dodatku musiał się bardzo natrudzić, aby wykonać tego typu uszkodzenie. Niedawno sąd wydał wyrok, który na nowo umożliwia firmie King&King podjęcie próby przejęcia „Gazety Polskiej”, co przypieczętowałoby proces wyrzucania z przestrzeni publicznej debaty jednej z opcji światopoglądowych, której symbolem stał się ten tygodnik, cechującej się bardzo ostrym antykomunizmem. A pamiętajmy, że w tle mamy także co najmniej niejasne intencje rządu wobec ostatnich wielkich przyczółków autentycznego pluralizmu w Polsce: TVP, Polskiego Radia i „Rzeczpospolitej”. W przypadku TVP mamy do czynienia z próbą całkowitego uzależnienia tego medium od aktualnie rządzącej partii politycznej. Nowy szef Agencji Wywiadu, na początku lat ’90.-tych kojarzony z Mieczysławem Wachowskim Andrzej Ananicz, szuka haka na płk Noska, szefa AW za rządów PiSu. Wobec ministra sprawiedliwości w rządzie PiS Zbigniewa Ziobry została założona sprawa, która w sposób oczywisty ma charakter sprawy politycznej, gdyż dla każdego jest jasne, że zachowanie Ziobry, choć można je różnie oceniać z perspektywy moralnej, z perspektywy prawnej jest całkowicie bez zarzutu. Sfingowana sprawa wobec Ziobry jest poprzedzona całą kampanią mającą zdyskredytować jego dokonania, w trakcie której w wyjątkowo perfidny i haniebny sposób, wykorzystujący najgorsze metody w celu poniżenia jej godności, atakowana była jego narzeczona, Patrycja Kotecka, co w istocie miało trafiać nie tylko w dziennikarkę pracującą w TVP, ale poprzez godzenie w nią miało dosięgnąć samego Ziobrę. Z atakami wymierzonymi w Ziobrę należy wiązać walkę prowadzoną z Centralnym Biurem Antykorupcyjnym, jej szefem Mariuszem Kamińskim i tymi prokuratorami, którzy w ciągu ostatnich dwóch lat angażowali się w walkę z korupcją. Komisja ds. rzekomych nacisków, z uwagi na wybitnie nieprecyzyjny sposób sformułowania jej zadań jest komisją, która w istocie ma odgrywać rolę komisji ds. zbierania haków na ludzi związanych z PiS, co oznacza, że w Sejmie została utworzona grupa, której jedynym celem działania jest likwidacja bądź marginalizacja jednej z partii politycznych. Mamy do czynienia z sytuacją bez precedensu, w której komisja jest powołana do zbadania spraw, w których inne organy państwowe podjęły działania, podczas gdy komisja śledcza ze swojej istoty powinna wkraczać tam, gdzie mamy do czynienia ze wstrzymaniem działań przez inne organy. Oznacza to po prostu tyle, że komisja ds. rzekomych nacisków ma ukręcić łeb walce z korupcją w Polsce.

Powyższą listę negatywnych wydarzeń można jeszcze pozszerzać. Wskazują one na jedno: do Polski wróciło stare, wrócił początek lat ’90.-tych i ówczesne metody inwigilowania, rozbijania, prześladowania polskiej prawicy. Analogie pomiędzy ówczesnymi wydarzeniami a obecnymi są widoczne na pierwszy rzut oka. Przypomnijmy, że lata ’90.-te to sfingowane procesy Jarosława Kaczyńskiego, uszkodzone samochody polityków związanych z rządem Jana Olszewskiego, działalność komisji Ciemniewskiego mającej zniszczyć, uniemożliwić lustrację w Polsce (tak samo, jak obecne komisje mają zniszczyć, zlinczować tych, którzy walczyli w Polsce z korupcją), inwigilacja i dezintegracja prowadzona przez WSI i UOP, inspirowane przez służby specjalne artykuły i kampanie, w tym szczególnie ta przeciwko wicemarszałkowi Sejmu I kadencji, Andrzejowi Kernowi. Prześladowania prawicy to przede wszystkim 1993 rok, kiedy Prezydentem był Lech Wałęsa (co de facto oznacza Mieczysława Wachowskiego, gdyż Prezydent Wałęsa był wykonawcą jego woli), a Premierem Hanna Suchocka, mająca za sobą poparcie UD, dawnej partii Grzegorza Schetyny i KL-D, dawnej partii Donalda Tuska. Dzisiaj rządzi ta sama ekipa, co rządziła wtedy, i pojawiają się zjawiska analogiczne do zjawisk ówczesnych. Podstawowym celem rządzącej obecnie Platformy Obywatelskiej jest uniemożliwienie powrotu do władzy Prawa i Sprawiedliwości, partii, która, mimo swoich oczywistych wad, jest jedyną formacją polityczną dążącą do przeprowadzenia w Polsce niezbędnych przemian, tak jak wówczas podstawowym celem było zniszczenie Porozumienia Centrum, Ruchu dla Rzeczpospolitej i innych środowisk związanych z rządem Jana Olszewskiego.

Końcówka sierpnia to także koniec okresu wakacyjnego w polskiej polityce. Wszystko wskazuje na to, że jesień będzie okresem, w trakcie którego stoczy się kluczowa dla wojny prowadzonej przez Platformę i układ postkomunistyczny bitwa. Powyższe wydarzenia są symptomami tego, co się niedługo wydarzy. Dlaczego akurat jesień? Jest to ostatni moment na marginalizację PiSu, a to jest podstawowym celem podejmowanych działań. Rok 2009 jest rokiem wyborczym, w czerwcu będziemy głosować w wyborach do Parlamentu Europejskiego, dlatego rozprawa z PiSem musi zostać przeprowadzona w ostatnim okresie, który nie będzie okresem kampanii wyborczej. Dezinformacja w polskich mediach osiągnie poziom szczytowy. Na tym blogu zamierzam umieszczać wszystkie informacje i analizy o postępującym prześladowaniu polskiej prawicy. Polecam jednak przede wszystkim lekturę „Gazety Polskiej”, gdyż można mieć pewność, że – jeżeli uda się jej kierownictwu po raz drugi przeciwdziałać działaniom zmierzającym do jej wrogiego przejęcia – będzie to najlepsze dostępne w Polsce źródło informacji.