Wadliwe argumenty

Stan wojenny wciąż trwa. Trwa on pomiędzy obrońcami decyzji Wojciecha Jaruzelskiego a jego przeciwnikami. Niestety, wciąż przewagę wydają się mieć Ci, którzy go bronią, chociażby w sądach, które przez tyle lat nie chcą (bo chyba fraza "nie są w stanie" nie jest adekwatna do sytuacji) osądzić odpowiedzialnych za zarówno stan wojenny jak i inne komunistyczne zbrodnie.

Obrońcy generała Jaruzelskiego dowodzą, że gdyby nie jego decyzja, wtedy najechaliby na nas przyjaciele ze Związku Sowieckiego i byłoby o wiele gorzej niż jak to się stało dzięki działalności WRON i polskiego wojska. Ten argument dawno jest już zbyty przez dokumenty i relacje z posiedzień odpowiednich organów KPZR, choć wciąż jest podnoszony i uznawany przez wielu za święty. Notabene, dość śmieszny jest ten argument, gdy zestawi się go z flagą Związku Radzieckiego powiewającą nad obrońcami czci generała stojącymi pod jego domem w rocznicę wprowadzenia stanu wojennego.

Chciałbym zwrócić uwagę na inną kwestię - zupełnie pomija się dość wydawałoby się bardzo znaczący fakt. Pomija się mianowicie, że generałowi Jaruzelskiemu nikt nie kazał zostać ministrem obrony narodowej, I sekretarzem partii czy generałem w totalitarnym państwie. Nie jest więc tak, że musiał on wybrać mniejsze czy większe zło, ponieważ znalazł się w sytuacji, w której musiał się znaleźć. Na stanowiska, które osiągnął, pracował wytrwale i w pocie czoła, a pracował na rzecz Sowietów i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, czyli na rzecz podległego Sowietom tworu. Nie da się obronić drogi, którą dążył na te stanowiska, chyba że przyjąć, że albo został do nich predestynowany albo jako prawdziwy polski patriota zechciał działać na rzecz ojczyzny nawet w skrajnie niesprzyjających jej rozwojowi warunkach. Jednak chyba oczywiste jest jak irracjonalnie brzmią te słowa.

Sugerowałbym więc obrońcom Jaruzelskiego zastanowić się nad dość słabymi argumentami. A może pora przestać bronić czegoś, co jest nie do obronienia?