Każdy ma takiego Lutra, na jakiego sobie zasłużył

- O 13 na ulicy franciszkańskiej w Krakowie ogłoszę akt apostazji i przybiję ten wniosek do drzwi kurii krakowskiej - błysnął w studiu TVN Janusz Palikot. Jak daleko można się jeszcze posunąć, aby kolejny raz efektownym gestem zagłuszyć brak realnego programu? Bez względu na to, jaka będzie odpowiedź na to pytanie, jedno nie ulega wątpliwości - logika politycznego happeningu Janusza Palikota, powoli traci na impecie.

Ot, pierwszy antyklerykał III RP został więźniem własnego wizerunku, do tego stopnia przesycając media szokującymi gestami, że po przybiciu apostazji do drzwi kurii, może stanąć przed wyzwaniem życia. Czym jeszcze zaskoczyć? Zrobić za przeproszeniem kupę pod "papieskim oknem" na Franciszkańskiej? Obrzucić jajkami kardynała Nycza? Przebić opony w samochodzie Dziwisza?

Palikot jest jak rasowy błazen - raz śmieszny, raz smutny. Najpierw się wydurnia a potem serio mówi, że żałuje iż ochrzcił swoje dzieci. Choćby jednak nie wiem jak się starał, kończy mu się paliwo. Coraz wyraźniejsza granica 10% poparcia, staje się dla jego Ruchu szklanym sufitem. Aby sytuacja uległa zmianie potrzeba by kryzysu w polskim Kościele na miarę tego w Irlandii, a na to się na szczęście nie zanosi. Wobec tego Palikot kryzysy musi generować sam. Tym razem ubolewając, jak to biskupi upokarzają ludzi, którzy chcą wystąpić z Kościoła. Niech idzie, niech przybija - może ktoś rozsądny każe mu się po drodze puknąć w czoło. Tak czy inaczej Paliot, poprzez stopień wulgaryzacji dyskursu politycznego konsekwentnie udowadnia, że do rządzenia nie dorósł. Cóż, każdy kraj ma takiego Lutra, na jakiego sobie zasłużył.