Technologie, Nauka
Fikołek neutronu
Hipoteza: W rozpadzie β⁻ swobodnego neutronu bozon W⁻ nie jest traktowany jako samodzielny obiekt fizyczny przenoszący energię, lecz jako efektywny opis oddziaływania wynikającego z interakcji strukturalnej gęstości energetycznej neutronu z kwantowym polem tachionowym w przestrzeni 1+3. W obrazie obserwowanym w przestrzeni 3+1 oddziaływanie to manifestuje się matematycznie przez bozon W⁻ związany z przemianą kwarka d na u neutronu. W tej pozapodręcznikowej hipotezie antyneutrino jest spowolnionym tachionem, a próżnia nie jest magazynem energii tylko możliwością stopni swobody.
Przesłanka: Tachiony to hipotetyczne cząstki poruszające się szybciej niż światło. Polscy fizycy, prof. Andrzej Dragan z Uniwersytetu Warszawskiego oraz prof. Artur Ekert z Oksfordu, opublikowali przełomowe badania. Dowiedli, że uwzględnienie prędkości nadświetlnych pozwala logicznie połączyć mechanikę kwantową ze szczególną teorią względności.
W tej notce uwaga jest na dwóch zagadnienia: uwolnienie neutronów oraz rola bozonu W⁻ w rozpadzie swobodnego neutronu:
- Uwolnieniu neutronów z jąder atomowych jest niezbędne dla obu eksperymentów, ponieważ aby dysponować neutronami w eksperymencie z pułapką i strumieniem, to trzeba je uzyskać w formie swobodnej. Opis uzyskania neutronów swobodnych neutronów dla obu metod badania czasu ich rozpadu zawarty jest w plakacie w dalszej części notki.
- Rola bozonu W⁻ w rozpadzie swobodnego neutronu zawarty jest w plakacie w dalszej części notki.
Zatem w chwili uwolnienia neutronu z jądra atomowego, gdy już z nim nie zachodzi oddziaływanie jądra atomowego, neutrony mają prędkość rzędu v ≈ 106 - 109 m/s. I w idei hipotezy w tym momencie dochodzi do interakcji z tachionami (tachionowym polem kwantowym). Dalej prędkość neutronów jest zmieniana do potrzeb danej metody eksperymentu. Można by zatem ułożyć obraz na granicy z obu stron (ozn. "||") szybkości światła c:
rozpad neutronu wg Modelu Standardowego ← | c | ← rozpad neutronu w idei tachionowej notki
proton, elektron, antyneutrino, bozon W⁻ jako propagator ← | c | ← rozpad neutronu w hipotezie notki
Antyneutrino odkryte zostało w fizyce w wyniku hipotezy Wolfganga Pauliego, w której postulował istnienie cząstki, aby spełniała zasadę zachowania energii w rozpadzie beta minus swobodnego neutronu.
W rozpadzie β⁻ bozon W⁻ nie posiada masy ani energii. Łączy dwa punkty w diagramie rozpadu neutronu. Rysunek na diagramie to umowne powiększenie. Oba punty są jednym "punktem" w neutronie. Bozon W⁻ jest matematycznym opisem przemian wewnątrz neutronowych, zainicjowanych utratą przez neutron oddziaływania z jądrem atomowym. Szerzej opisane jest to poniżej w idei hipotezy autorekonfiguracji swobodnego neutronu.
Zatem w tym ułożeniu z fizyki matematycznej prof. Andrzeja Dragana i zespołu, dotyczącej obserwatorów nadświetlnych (tachionów, fluktuacji tachionowego pola kwantowego), w idei hipotezy na początku notki, musiałaby wynikać formuła ("propagator tachionu") w postaci matematycznej, wprowadzająca w interpretacji "neutron - tachion" podobną rolę, jak bozonu W⁻ w rozpadzie neutronu wraz z antyneutrinem. Kluczowe w tym ułożeniu jest "wraz z antyneutrino jako spowolnionym tachionem".
Matematyczny propagator tachionu nie będzie jeszcze dowodem, że antyneutriono to jest spowolniony tachion. Musiałby odnieść sukces w opisie eksperymentów kreujących rzeczywisty bozon W⁻ , idea:
rzeczywisty bozon W⁻ w eksperymentach → bozon W⁻ w opisie matematycznym rozpadu neutronu
propagator tachionu w eksperymentach ← matematyczny propagator tachionu w rozpadzie neutronu
Skrót idei: Natura neutronu dąży do najmniejszej energii układu, ponieważ to wymusza pole tachionowe.
*
Hipoteza autorekonfiguracji swobodnego neutronu
Po uwolnieniu neutronu z jądra atomowego jego kwarki oraz związana z nimi gęstość energetyczna przestają oddziaływać z otoczeniem jądrowym. Zmieniają się warunki brzegowe układu, a neutron przechodzi proces autorekonfiguracji.
Mechanika kwantowa dopuszcza wiele możliwych ścieżek ewolucji stanu, jednak natura wybiera przejście prowadzące do stanu o niższej energii. W rozpadzie β⁻ odpowiada temu przemiana kwarka d w kwark u, prowadząca do powstania protonu, elektronu i antyneutrina elektronowego.
Matematyczny opis tego procesu wykorzystuje propagator bozonu W⁻, lecz nie wymaga interpretowania go jako rzeczywistej ani wirtualnej cząstki pojawiającej się w bilansie energetycznym rozpadu swobodnego neutronu. Propagator stanowi element formalizmu teorii pola opisujący amplitudę oddziaływania słabego.
Cały proces zachodzi na granicy prędkości światła: kwarki pozostają w sektorze podświetlnym, natomiast foton – jeśli występuje – porusza się z prędkością c.
Hipoteza rozszerzająca: po drugiej stronie granicy c, w opisie przestrzeni 1+3, można rozważyć istnienie dodatkowych stopni swobody związanych z sektorem tachionowym. W tej interpretacji nie chodzi o emisję rzeczywistych tachionów, lecz o możliwość, że sektor nadświetlny stanowi dodatkowy element matematycznego opisu ewolucji stanu kwantowego neutronu. Jest to hipoteza wymagająca opracowania matematycznego oraz weryfikacji eksperymentalnej.
***
***
***
Materiony: Poprzez uzupełnienie ładunku elektrycznego kwarków nukleonów do +1 i -1, materiony (elektronowe i pozytonowe) materiony spełniają zasadę zachowania całkowitej wartości ładunku elementarnego (e) w nukleonach.
W idei materionów (matematyczne uzupełnienie ładunku elektrycznego do +1 i -1) tachiony czynią zmianę znaku ładunków elektrycznych kwarków i nukleorionów neutronu oraz międzyprzestrzenny ich "fikołek", po którym antyneutriono jest spowolnionym tachionem.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)