Logodygmat: idea "połowy przepisu na antyneutrino jako spowolniony tachion"

Technologię, Nauka

Zamiana tachionu w antyneutrino

Hipoteza: W rozpadzie β⁻ swobodnego neutronu bozon W⁻ nie jest traktowany jako samodzielny obiekt fizyczny posiadający energię. Matematyczny propagator bozonu W⁻ przenosi pęd, energię między kwarkami a leptonami. W tym przypadku pomiędzy kwarkami d i u oraz elektronem.). W tym ułożeniu bozon W⁻ stanowi efektywny opis oddziaływania wynikającego z interakcji strukturalnej gęstości energetycznej neutronu z kwantowym polem tachionowym w przestrzeni 1+3. W obrazie obserwowanym w przestrzeni 3+1 oddziaływanie to manifestuje się matematycznie przez propagator bozon W⁻ związany z przemianą kwarka d na u neutronu. W tej pozapodręcznikowej hipotezie antyneutrino jest spowolnionym tachionem, a próżnia nie jest magazynem energii tylko możliwością stopni swobody. Idea bozonu W⁻ zamieniana jest na założenie , że istnieje para stanów połączonych relacją hiperboliczną "Einsteina–Dragana". Stan podświetlny (antyneutrino) i odpowiadający mu stan nadświetlny (tachion) są opisane przez tę samą strukturę energetyczną w dwóch różnych sektorach prędkości. Różnica energii między nimi jest równa energii odpowiadającej masie spoczynkowej antyneutrina.

Przesłanka: Obrót hiperboliczny nie opisuje przyspieszenia cząstki przez barierę c, lecz przejście między dwoma równoważnymi reprezentacjami tego samego stanu energetycznego. Antyneutrino i odpowiadający mu tachion są dwoma obrazami tej samej struktury, obserwowanej odpowiednio w sektorze podświetlnym i nadświetlnym.

Hipoteza zawiera miks umownych wersji opisu:

neutron i tachion jako cząstki,
neutron jako strukturalna gęstość energetyczna a tachion jako fluktuacje pola kwantowego,
przestrzeń podświetla o wymiarach 3+1 oraz przestrzeń nadświetlna o wymiarach 1+3,
jedna przestrzeń o wielu stopniach swobody,
dwa sektory jednej przestrzeni względem szybkości światła c,
i tym podobne.

Mimo powyższego idea w notce jest łatwa. Oparta jest na nuklerionach (ilustracja 6 i 7), które opisane są w tabeli i macierzach w ilustracjach w dalszej części notki, na idei diagramu "Einsteina - Dragana" (ilustracja 1 i 5), oraz na eksperymencie myślowym dotyczącym badania czasu rozpadu beta minus (β⁻) swobodnego neutronu (ilustracja 4 oraz 7 i 8), o czym było w poprzednich notkach. Zatem większość zagadnień już była.

Dziś nowość oparta jest na masie spoczynkowej antyneutrina elektronowego ̅ν_e. Do notki została wybrana przez AI wartość szacowana dla energii odpowiadającej tej masie: m_{0 ̅νe}c² = 0,5 eV. Główny opis notki jest w ilustracji 3. Zatem stali czytelnicy idei "neutronowo-tachionowej" mogą od razu do niej przejść.

Akcja w idei dualności względem c

Jesteśmy obserwatorem widzącym wszystko w miksie powyższych umownych wersji opisu.

Ilustracja 1.

Ilustracja 2.

Po uwolnieniu neutronu od oddziaływania z jądrem atomowyh pozostaje jako cząstka w przestrzeni podświetlnej, jak w badaniach czasu jego rozpadu (τ) i działamy na niego tachionem od strony nuklerionów neutronu. One nie posiadają masy spoczynkowej. Są częścią neutronu w stopniach swobody 1+3, a kwarki są częścią neutronu w stopniach swobody 3+1. W wyniku oddziaływania z kwantowym polem tachionowym zwiększa się masa nuklerionów neutronu do wartości M_{wspólna masa nuklerionów} = M_0,neutronu , gdzie M₀ to masa spoczynkowa neutronu. Wówczas względem matematycznego propagatora tachionu (idea analogiczna do propagatora bozonu W⁻) neutron wykonuje "fikołka kwarków i nuklerionów neutronu" (ilustracja 7). Prędkość tachionów w sektorze nadświetlnym jest większa od c, ale ich energia w tym sektorze jest mniejsza względem sektora podświetlnego - prędkości v1 i v2 na diagramie "Einsteina-Dragana" są geometrycznie symetryczne w sektorach względem linii światła c , a energie nie są w sektorach symetryczne (ilustracja 5). Oddziaływanie tachionów z neutronem ciągle podnosi energię, której wzrost widzimy w idei diagramu "Einsteina - Dragana". Różnica ΔE maleje pomiędzy sektorami linii światła c. Gdy osiąga wartość ΔE = 0,5 eV, (przyjęta w notce energia masy spoczynkowej antyneutrina), to wówczas tachion przechodzi przez neutron z przestrzeni 1+3 do przestrzeni 3+1 (zmienia stopnie swobody) w wyniku czego neutron rozpada się, a spowolniony tachion ujawnia się w postaci antyneutrina. Tachion jak pocisk rozłupuje neutron, jego neutralny (obojętny) ładunek Q będący sumą elektrycznych kwarków.

Dopisane:

W ilustracji 7 jest opis działania obrotu macierzy neutronu i zmiany znaku ułamków reprezentujących ładunki elektryczne kwarków i nuklerionów neutronu. W rzeczywistości podręcznikowej kwarki posiadają masę spoczynkową, a nukleriony jej nie posiadają. Neutron jest obojętny elektrycznie, a proton jest dodatni. Zatem podczas obrotu "(fikołka') kwarki neutronu schodzą na niższy poziom energetyczny, a nukleriony neutronu wchodzą na wyższy poziom energetyczny. Jednocześnie zachodzi kierunek przepływu ładunku elektrycznego. AI próbowała to ująć w trzech operacjach: neutron → proton + elektron jako wynik operacji macierzowej.

Definicje operatorów:

T – geometria / wymiana poziomów (kwarki ↔ nukleriony), wymiana wierszy, operator wymiany poziomów: T → zamiana poziomów (struktura)
Z – kierunek przepływu ładunku, zmiana znaku dolnego poziomu (kierunek ładunku), operator znaku: Z → kierunek ładunku
S – sprzężenie warstw (transfer pionowy), sprzężenie (dodanie pionowe) Operator sprzężenia (dodawanie pionowe = transfer między warstwami): S → sprzężenie (przepływ pionowy), aby działanie 1 i 2 byłe ze sobą powiazane.
Efekt działania to reprezentacja elektronu -1 → efekt bilansu (elektron jako nośnik wyrównania)

Ponadto próbowała ująć opis w idei fizyki na obraz i podobieństwo do Modelu Standardowego. Nic nie wspomniała o jednostce urojonej i² = -1.

DODATEK: Ilustracja 10 (uzupełnienie do ilustracji 11) - rozpad neutronu jako operacje na macierzach TZS

GŁÓWNY OPIS NOTKI

Ilustracja 3.

***

Ilustracja 4.

***

Ilustracja 5.

Gdy w przestrzeni podświetlnej prędkość v1 = 0,866 c, to tzw. masa relatywistyczna ciała o masie spoczynkowej m₀ wynosi m_r = 2m₀. Odpowiednio również energia E1. Wówczas symetryczna (na wykresie) względem prędkości v1, prędkość v2 jest związana z niższą energią nadświetlną E2.