EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWIEKA - SKARGA cd.

4 marca

      36. Wyrok z dnia 10 maja 2000 roku wydany w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej przez Sąd Okręgowy w Warszawie str. 122 – 135.

      37. Moja apelacja od tego wyroku do Sądu Apelacyjnego str. 136 – 161.

      38. Apelacja pozwanych str. 162 – 164.

      39. Moja odpowiedź na apelację pozwanych str. 165 – 173.

      40. Moje pismo do pani Hanny Szachułowicz prezesa sądu apelacyjnego, z prośbą o rozpatrzenie rozprawy apelacyjnej jeszcze za mojego życia str. 174.

      41. Moje pismo do Sądu Apelacyjnego, które złożyłem podczas rozprawy apelacyjnej w dniu 31 października 2001 roku, str. 177 – 206.

      42. Moje pismo do Sądu Apelacyjnego napisane w związku

z uniemożliwieniem mi przez sąd przedstawieniem go na rozprawie w dniu 31 października 2001 roku, str. 209 –215.

      43. Pismo pełnomocnika pozwanych adw. Z. Gintowta z dnia 27 marca 2000 r. w którym informował sąd o tym, że jego pełnomocnictwo wygasło już 24 stycznia 2000 r, czyli przeszło 2 miesiące temu. Pismo to było odpowiedzią na zobowiązanie go do usprawiedliwienia nieobecności na dwóch rozprawach. A zatem dlaczego pan mecenas nie mając do tego prawa, udzielał pełnomocnictwa aplikantce adwokackiej pani Makarskiej jeszcze 7 marca 2000 roku, str. 207.

      44. Pismo z Kancelarii Prezydenta RP informujące, że pani sędzia ANNA MARIA ORŁOWSKA, otrzymała nominacje na sędziego apelacyjnego 19 czerwca 1997 r, którą jej wręczono 30 września 1997 r. A więc informacja pani prezes Sądu Okręgowego mówiące o tym, że zmiana sędziego referenta podyktowana była zmianami kadrowymi w wydziale jest nieprawdziwa str.218.

      45. Informacje zawarte na str. 219 –223 i 234 – 237 stanowią materialny dowód na rażące łamanie prawa zawartego w art. 61 Konstytucji RP przez prezesa sądu okręgowego, sędzię LIDIĘ MALIK,

      46. Wyrok z dnia 27 października 2001 roku, wydany w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej przez Sąd Apelacyjny str. 239 – 258.

      47. Kserokopia fragmentu książki pana Tadeusza Wiśniewskiego „Prawo Zatrzymania w kodeksie cywilnym „str. 92 – 97, na który powołał się Sąd Apelacyjny uzasadniając swój wyrok str.263.

      48. Pismo pozwanych, w którym domagają się zwrotu „spornego” samochodu i obiecują oddanie pieniędzy pod warunkiem, że auto przejdzie pomyślnie badania techniczne str. 265 – 266.

      49. Moje pismo do pozwanych, w którym wyraziłem gotowość oddania im samochodu str. 267 – 268.

      50. Kasacja od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27 października 2001 roku wniesiona w moim imieniu przez panią adwokat Hannę Woś – Dewińską, do Sądu Najwyższego, str.270 – 275.

     51. Moje pismo do pana GRZEGORZA KURCZUKA, ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego, do którego dołączyłem opis tego co działo się w organach ścigania i wymiarze sprawiedliwości w związku z przestępstwami popełnionymi przez Oddział Celny VI i Ford OMC – Motors Ltd., str. 276 – 278 i 279 – 338.

     52. Postanowienie Sądu Najwyższego w składzie prezes TADEUSZ ERECIŃSKI, odmawiające przyjęcie kasacji do rozpoznania str.339 – 340.

     53. Odpowiedź pana ministra Grzegorza Kurczuka, na moje pismo do niego z dnia 4 grudnia 2002 r. str. 341 – 344.

     54. Moje pismo do sędziego CEZAREGO WÓJCIKA, zastępcy dyrektora Departamentu Sądów Powszechnych Ministerstwa Sprawiedliwości str.345-356.

     55. Kolejne pismo sędziego Cezarego Wójcika, do mnie str. 357 – 358.

     56. Korespondencja między głównym specjalistą w Biurze Ministra panią Bernardettą Misiewicz, a mną str. 359 – 363.

     57. Pismo pozwanych z dnia 9 maja 2000 roku, czyli sprzed dzień wyrokowania przez Sąd Okręgowy, w którym poinformowano mnie o zmianie nazwy spółki str. 364, jednak niepodważalne dowody znajdujące się na str. 365 – 383 temu zaprzeczają.

     58. Na stronach od 384 do 397 znajdują się informacje dotyczące ludzi, którzy powinni ponosić wszelką odpowiedzialność za dokonane przestępstwa, jednak zamiast tego otoczeni zostali przez Rzeczpospolitą wyjątkowo troskliwą ochroną prawną.

     59. Strony od 398 do 431 to wymiana korespondencji między mną a rzecznikiem praw obywatelskich, do którego też się zwróciłem z prośbą o pomoc, lecz rzecznik odmówił udzielenia pomocy, stawiając wierutne kłamstwo prokuratora ponad uchwałę 7 sędziów Sądu Najwyższego.

     60. Na stronach od 432 do 445 to wymiana pism między mną a samorządem adwokackim, którego poinformowałem o dokonaniach adw. Ziemisława Gintowta. Jednak samorząd nie dopatrzył się niczego nagannego w postępowaniu swojego członka.

61. W aktach przesłanych do Wysokiego Trybunału, brakuje niestety bardzo ważnego dokumentu, którego wydania sprzeciwił się Sąd Okręgowy. Dokument ten K- 238 – 239 akt sądowych jest niepodważalnym dowodem na to, że Sąd Okręgowy w mojej sprawie, posługiwał się nieprawdą. Wycofanie tego dokumentu w tej fazie postępowania, określić można nie tylko jako utrudnianie dostępu do sądu, ale także jako niedopuszczalne mataczenie str.501. A czynu tego dokonała sędzia wizytator Małgorzata Manowska.

     62. Strony od 470 do 517 wypełnione są pismami do i od najważniejszych osób w państwie. Są więc to pisma do panów: prezydenta, premiera, marszałków Sejmu i Senatu, ministrów, przewodniczących Komisji Sprawiedliwości Sejmu i Senatu, Klubów Parlamentarnych, prezesów Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego, przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa, komendanta głównego policji, redaktorów naczelnych dzienników ogólnopolskich, Najwyższej Izby Kontroli, Ich lektura też może być bardzo ciekawa dla Wysokiego Trybunału.

     63. Dokumenty zawarte w czerwonej teczce str. 517 – 687, dotyczą „postępowania” czynione przez organy ścigania i prokuraturę.

VIII – DEKLARACJA I PODPIS

22. Niniejszym oświadczam, że informacje podane w niniejszym formularzu skargi, zgodnie z moją wiedzą i przekonaniem, są prawdziwe.

  Miejsce...Warszawa.

    Data.07 lipca 2003 r. cdn.