W stronę Sodomy

Wśród paryskich homoseksualistów długo krążyły plotki o otchłani Sodomy, w której Marcel Proust pogrążył się w roku 1917. Wiele lat po wojnie co drugi paryski taksówkarz chętnie opowiadał turystom, że to on właśnie woził panu Marcelowi szczury. W obecności Prousta zatrudniony człowiek przekłuwał zwierzęta szpilkami do kapelusza albo tłukł kijem. Jedyny mało budujący epizod w życiu pisarza, wyjaśniają biografowie. Sadystyczne sceny pojawiły się w powieści, Charlus skrępowany i chłostany łańcuchami. Nocami Marcel krążył po męskich burdelach, jakich wtedy nie brakowało w mieście. Prześladowała go obsesja rzeźnika, młodego chłopca, miał być wysoki, szczupły, jasnowłosy,„jak piękny anioł w dniu Sądu Ostatecznego”. Albert, kiedyś jego kochanek, a teraz stręczyciel, sprowadził mu z rzeźni czeladnika. Razem wybrali się do jatki. Proust kazał mu ubrać fartuch, czarne buty z cholewami, wziąć do ręki tasak, opowiadać i pokazywać, jak rankiem zabijał cielę.

Prousta zaniepokoiły nowe dolegliwości. Odczuwał trudności w mówieniu i lekki paraliż twarzy. Potem pojawiły się kłopoty z chodzeniem. W powieści nie powstrzymał się od aluzji:„Można się bać bezsenności, nie bojąc się poważnego pojedynku, można bać się szczura, a nie bać się lwa.”Doszedł wreszcie do wniosku, że cierpi na uszkodzenie mózgu. W czerwcu 1918 roku odwiedził słynnego neurologa, doktora Babińskiego, który właśnie leczył księżnę Murat ze zgrzytania zębami, i poprosił go o wykonanie trepanacji czaszki. Babiński był olbrzymem zatrważającej postury, wśród pacjentów i personelu szpitala La Pitié budził lęk. . „[...] stosował rozmaite formy sugestii, zwłaszcza bolesną aplikację jednokierunkowego impulsowego prądu niskiej częstotliwości, w połączeniu z gorliwą perswazją; nie objaśniał przy tym pacjentom ani charakteru, ani przyczyny występujących u nich dolegliwości”. Żądał, aby pacjenci płci męskiej poddawali się kuracji nago, ze względów przyzwoitości kobiety mogły pozostawać w bieliźnie. Joseph Babiński operacji odmówił.