Moje życie mniej-więcej po połowie jest rozpostarte pomiędzy czasy zwane „słusznie minionymi” i czasy „transformacyjne”. To zobowiązuje: wszystkie moje dzieci urodziły się w Nowej Polsce i uważają ją za coś tak oczywistego, jak 100 kanałów telewizyjnych do dyspozycji. Co ja mówię: jako wczesny nastolatek moje pierwsze Wyścigi Pokoju oglądałem na czarno-białym ekranie u sąsiadów, a bardziej niż wyczyny Szurkowskiego, Szozdy, Hanusika czy Magiery z Mytnikiem, urzekało mnie samo super-nowoczesne urządzenie, wtedy też zwane telewizorem (ale zupełnie inne niż to, co dziś tak zwiemy),.
Podejmuję zatem uroczyste zobowiązanie z okazji wyborów kolejnego fajnego Prezydenta, że dokończę tomisko zatytułowane Socrealia, abym mógł swojej dorosłej progeniturze przekazać baśń o tamtej Polsce, w której socjalizmu realnego ani widu, ani słychu, za to socjalizmu domniemanego – ile dusza zapragnie.
Kiedyś to się nazywało czynem przedzjazdowym aktywu młodzieżowego.
Komentarze
Pokaż komentarze