Chłodna kalkulacja. Bezdomność

1. Czy jeden dorosły człowiek jest w stanie – poza normalnym funkcjonowaniem – wyprodukować bez niczyjej pomocy średnio jedną cegłę dziennie? Oczywiście, że tak! Zatem po 10 latach jest w stanie dysponować 3650 cegłami. W tym czasie zdąży się wyżywić i odziać.
2. Czy to prawda, że kontener mieszkalny (biurowy) o powierzchni ok. 20 m², wyposażony w media (elektryczność, oświetlenie, ogrzewanie, sanitariat) kosztuje od 10 do 35 tys. PLN? Oczywiście, że tak! Nawet najdroższy kontener można mieć zatem w ciągu 10 lat, jeśli dziennie oszczędzi się na niego niecałe 10,-PLN.
3. Czy to prawda, że przeciętnie w każdej gminie można znaleźć nieużytki (np. spłachetki ziemi do 300 m²) w ilości średnio 100 „działek”? Oczywiście! Trudniej jest o to w miastach (choć bez przesady!), Niezwykle łatwo w gminach wiejskich. Oznacza to, że można w Polsce wygospodarować bez szczególnych poświęceń 250 tysięcy działek, niekoniecznie tworząc zwarte „getta”.

Dlaczego zatem w XXI wieku ciąży nam w Polsce problem bezdomności? Dlaczego problem urasta do rozmiarów politycznych? Dlaczego godzimy się na to, aby bezdomni popadali w dramatyczny stan odczłowieczenia, a sami stajemy się ich katami? Dlaczego za nic nie umiemy przekalkulować, że roczne straty powstałe na skutek rozpaczliwej przestępczości bezdomnych przekraczają wyliczone powyżej koszty? Dlaczego tysiące wydrwigroszy wciąż w pocie czoła i z wielkim humanitaryzmem w sercu "walczy z wykluczeniem bezdomnych"?

Już słyszę głosy, że:

• Większość bezdomnych sama sobie jest winna;
• Budownictwo mieszkaniowe to przepisy, normy itp., itd.;
• Koszty małe czy duże, jednak ktoś musi je ponieść, a bezdomni najczęściej nie są w stanie tego udźwignąć;

Odpowiadam:

• Skoro sobie jest winien, to ma zdechnąć pod płotem?
• A teraz to oni „mieszkają” zgodnie z normami?
• Czy na pewno fakt, że nie mają gdzie mieszkać po ludzku, nic nas nie kosztuje?

No, i ględźmy tak dalej.

Nie wierzę politykom w żadne słowo. Mniej się pomylę nie wierząc – niż wtedy, kiedy biorę jego słowa za dobrą monetę. Uwierzę politykowi, który wystąpi z inicjatywą ustawową konsumującą powyższe wyliczenia.