Nasz spektakularny sukces. Pogratulujmy sobie

Doprawdy, trudno powstrzymać spazmy podziwu dla tych, którzy mój Kraj uczynili obfitym, a moich Współmieszkańców ludźmi zadowolonymi i sytymi.

Żyjemy coraz dłużej – w coraz słabszym zdrowiu, z coraz cieńszą emeryturą – jeśli jest;
W sklepach jest wszystkiego ile tylko chcesz – choć „chcieć” nie oznacza „móc”;
Zarabiamy średnio coraz więcej – najlepiej w upodleniu, jeśli nie na emigracji;
Pracy zarobkowej poświęcamy coraz więcej czasu – głównie jej szukając;
Głosowań mamy w bród – a niektórzy nazywają je nawet wyborami;
Mówić już możemy wszystko bez cenzury – tyle że nikt tego nie słucha;
Podróże dokąd kto chce u nas są już przywilejem każdego – byle mieć na bilet;
Książek i fajnych czasopism wszędzie pełno – i leżą, bo bułka ważniejsza;
Dzieci uczą się od przedszkola do matury, a nawet dłużej – ale co umieją?
Rząd wspiera organizacje pozarządowe – w działaniach, których rząd nie potrafi wykonać;
Życie nam organizuje złotówka i przekaz medialny – nowy brat i nowa siostra;

Pisać dalej…?

Dwa pokolenia śpiewają równie szczerze…:

Posiłek

Wieczorny już rozbrzmiewa dzwon
Przerwany w pół ostatni skłon
Schodzimy się ze wszystkich stron
Bo czas posiłku głosi dzwon

W kolejce po strawę, w kolejce
Czujemy jak rosną nam ręce
Po całym dniu pracy tak dzień za dniem
Po tę łyżkę strawy przed snem

Ochryple zaśmiewamy się
Że w końcu nie jest nam tak źle
Na plecy wdrapał nam się chłód
Szpieguje po żołądkach głód

W kolejce po strawę, w kolejce
Czujemy jak rosną nam ręce
Po całym dniu pracy tak dzień za dniem
Po tę łyżkę strawy przed snem

Zamknięty wzrok stężały słuch
A ponad nami roje much
Dozorców zastęp śmierci wart
A przeciw nim zmęczony żart

W kolejce po strawę gwar głosów
Kto powie, kto powie - już dosyć...
Po całym dniu pracy tak dzień za dniem
Łyżka więcej - knebel przed snem.

Jacek Kaczmarski
1980