14 czerwca 1940 - pamiętajmy!

O poranku 14 czerwca 1940 roku z tarnowskiego dworca wyjechał pociąg, którego pasażerami było 728, w większości, młodych Polaków. Byli tam harcerze, studenci i członkowie organizacji podziemnych. Ostatnią stacją tego pociągu była rampa nazistowskiego obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. 14 czerwca 1940r. do Oświęcimia przybył pierwszy transport więźniów, jako forpoczta największego ludobójstwa jakiego dokonano w historii.

Chciałbym, byśmy w tym dniu pamiętali o tym, co wydarzyło się w KL Auschwitz 70 lat temu. O wszystkich ofiarach bestialskiej ideologii, która narodziła się w umyśle Adolfa Hitlera i członków jego ciemnej świty. Pamiętajmy o martyrologii narodu żydowskiego, ale nie zapominajmy przy tym o tragicznym losie 150 tysięcy Polaków, którzy trafili do obozu KL Auschwitz. Nie zapominajmy, że do 1942 roku to Polacy stanowi najliczniejszą grupę uwięzionych. Nie zapominajmy, że Polacy to naród, który pod względem liczby ofiar obozu zajmuje tragiczne drugie miejsce.

By przypomnieć wszystkim o dacie 14 czerwca, wsparłem starania Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Rodzin Oświęcimskich w przygotowaniach obchodów tych tragicznych wydarzeń. W tym celu moje biuro zorganizowało konkurs dla studentów historii, którego celem miało być przygotowanie planu lekcji upamiętniającej polskie ofiary obozów koncentracyjnych. Plan zostanie rozesłany do liceów z terenu województwa śląskiego (zwycięzca zostanie zaproszony przez mnie do Brukseli). Ponadto tego dnia niemal na wszystkich dworcach dawnych miast wojewódzkich zostanie odczytany komunikat na temat pierwszego transportu. Stowarzyszenie ChSRO organizuje także pociąg pamięci, który wyruszy o 7.45 z Tarnowa do Oświęcimia. Wreszcie powstał portal na temat pierwszego transportu, który wspólnymi siłami z ChSRO przetłumaczymy na kilka języków, by już nikt nie mógł tłumaczyć się za słowa o Polskich Obozach Koncentracyjnych (www.14czerwca1940.pl).

Zwracam się do Państwa o uczczenie tej pamiętnej daty, 14 czerwca, która wypada w najbliższy poniedziałek, chwilą zadumy i zatrzymania się w tym coraz bardziej pędzącym świecie, w którym już coraz rzadziej pamięta się takie wydarzenia.